Dagje stad

De treindeuren openen
meteen tot in m’n ooghoeken
die ondertoon van geur, geluid
en zovelen die een weg zoeken.

Kijken, kijken naar mensen
aan verwondering een overload
ik op mijn beurt bekeken
anonimiteit m’n deelgenoot.

Niets lijkt hier meer raar
niets lijkt hier meer gewoon
toch ook huiselijke wijkjes
met elk hun eigen toon.

Dan weer naar huis
bij Zwolle is het gedaan
praatjes vullen geen gaatjes
en doe maar kalm aan.

Nog steeds mensen
maar nu groeten ze elkaar
m’n zintuigen ademen
bemerken elk klein gebaar.

Geliefden en gewoonte
ik kom eraan, dankjewel stad
voor een sprankelende dag
die gelukkig ook een einde had.

(2018)

2019-Dagje stad-foto

Ik hou van je

Maar waaróm hou je dan van me?
ze vroeg het voor de zoveelste keer.
Vandaag was hij erop voorbereid
woorden dwarrelden op haar neer.

Hij beschreef met verve haar karakter
complimenten werden uitgedeeld.
Dat ze een beter mens van hem maakte
haar ego ten volle gestreeld.

En toch… ging er iets verloren
in zijn weldoordachte loflied.
Dat wat ze zag, voelde in zijn blik
beschreven zelfs de mooiste woorden niet.

Ze bedankte hem oprecht
maar vroeg hem haar te beloven
zijn liefde nooit meer uit te leggen
ze zou hem voortaan geloven op zijn blauwe ogen.

(juli 2019)

2019-Ik hou van je-foto

Rol

Hé hoi, zei de lang vervlogen klasgenoot
en ik was plots weer net als in die jaren
de brave, verlegen lachende scholiere
alsof er geen 25 jaar voorbij waren.

Ik probeerde mezelf te hervinden
maar de rol bleef aan me kleven.
Bij het afscheid las ik in z’n ogen:
ze is precies hetzelfde meisje gebleven.

(juli 2019)

2019-Rol-foto

De volgende generatie

Oké, ze spelen misschien minder buiten
en vierkante ogen liggen op de loer.
Zoals onze ouders worstelden met de tv
zijn smartphones en games ons piekervoer.

Maar laten we niet vergeten dat het
de generaties vóór onze kinderen waren
die een wereld vol informatie creëerden
waarin zij een pad moeten ontwaren.

Verwijten als ‘toen wij vroeger klein waren…’
scheppen – ik kan het niet laten – afstand.
Maar als ik vraag: laat eens zo’n filmpje zien
nemen ze mij mee aan de hand.

Ze bestuderen aandachtig mijn reactie
als ik naar een drukke YouTuber kijk.
Vaker dan ik vooraf dacht, lach ik mee
en geven zij van blijdschap blijk.

Geregeld leg ik toch mijn normen op
van beweging, zon en buitenlucht.
Ik ben en blijf tenslotte hun moeder
voor hun welzijn waak ik geducht.

Het blijft zoeken naar die gouden combi
van gewoontes, nieuw en oud.
Keuzes die voor ons als zilver voelen
ervaren zij soms juist als goud.

(juli 2019)

De illustratie die ik graag bij dit artikel zou willen plaatsen, is een eenvoudige maar veelzeggende cartoon van Bill Mauldin (1921-2003). Het betreft één plaatje en het onderschrift luidt: ‘Iedere generatie heeft z’n twijfels over de jongere generatie’. Het werd ooit gepubliceerd in Life Magazine, januari 1950.
Ik mag de cartoon echter niet rechtstreeks weergeven op mijn blog vanwege auteursrecht. Wel mag ik een link geven naar de plek op internet waar ik de cartoon (weliswaar heel klein afgedrukt) heb gevonden: op de website van Forbes, bij het interessante artikel ‘Why do we always sell the next generation short’ (Waarom doen we de volgende generatie altijd tekort) van 8-1-2012 door Adam Thierer: https://www.forbes.com/sites/adamthierer/2012/01/08/why-do-we-always-sell-the-next-generation-short/#65ea0a3b2d75

Ideale zomervakantie

Het leukste van de zomervakantie
is de laatste week ervoor.
Van een zomer vol perfectie
dromen we de laatste loodjes door.

Van…

een mediterrane zomer in ons zeeklimaat
die de natuur volledig onberoerd laat

het vakantiehuisje via internet geboekt
blinkt nog schoon en ruim tegemoet

niemand die zich verveelt, ongedurig wordt
geen gebrek aan structuur dat eraan schort.

Perfectie laat zich zelden vangen
achteraf berusten we allemaal.
Toch blijven we stiekem verlangen
naar dat zomerse ideaal.

(2017/2019)

2019-Ideale zomervakantie-foto

Eén gram weemoed

Van juffen en meesters
naar meneren en mevrouwen
je ziet je nieuwe school tegemoet
met spanning en vertrouwen.

Zoals bij elke mijlpaal
juich ik je toe met blije lach
destijds bij je eerste stapjes
straks bij je laatste schooldag.

Aan elke kilo blijdschap
hangt een grammetje weemoed
ik val je er liever niet mee lastig
want ik weet, zo is het goed.

Om wat was en nooit meer terugkomt
en hoe snel het is gegaan
valt soms achter mijn zonnebril
een stiekeme traan.

(Juni 2019)

Foto: M’n jongste zoon, twaalf jaar geleden. Waar blijft de tijd…

2019-Een gram weemoed-foto4

Handtas

Ik ben geen verzamelaar
behalve in mijn handtas
want je weet maar nooit
misschien komt het nog eens van pas!

Je zult maar onderweg zijn zonder
spiegeltje, kam, kauwgom, zakdoekjes,
haarelastiek, reserve fietslampjes,
zonnebril, petje, zaklamp, twee koekjes.
Pleisters, gaasjes, wondzalf,
paracetamol, plastic (spuug)tasje,
maandverband, schone onderbroek,
afsprakenkaarten, zorgpasje.
Notitieboekje, pen en potlood,
opvouwbaar tasje (oké twee),
vaseline, handcrème, meetlintje,
sleutels, telefoon en portemonnee.

Gezinsleden bespreken mijn tas
soms op licht spottende toon
tot ze onderweg een pleister nodig hebben
of ruimte zoeken voor sleutels, telefoon…

Er kan me veel gestolen worden
maar mijn handtas wil ik niet kwijt.
Anders is het snel gedaan
met mijn (voor de) zekerheid!

(juni 2019)

Exif_JPEG_420

(On)gelovig

Ik geloof in heel veel
niet in een God of goden.
Ik geloof niet in een hemel
of een hel voor de doden.

Er is weinig wat ik zeker weet
zoals dat ik ooit dood zal gaan.
Dat maakt bescheiden, dankbaar
voor dit kostbaar bestaan.

En dat we hier met velen zijn
moeten zorgen voor elkaar.
Als een ketting verbonden
elk medemens onmisbaar.

Ik geloof in mensen- en dierenrechten
in vrijheid en democratie.
In naar je hart luisteren
je hersens gebruiken, in evolutie.

Moraliteit is niet van religie
het zit in alles, ook ongeleerd.
Je vindt het in de moederpoes
die een weeskitten adopteert.

Zo geloof, hoop en lief ik
het ligt niet vast in één boek.
Zonder twijfel geen nieuw inzicht
de houvast soms even zoek.

Je hoeft niet bang te zijn
als je niet gelooft zoals ik doe.
Geen hel of verdoemenis
komt jou dan toe.

(april 2019)

2019-(On)gelovig-foto

Wie is de mol?

Laatst dacht ik een paar dagen
dat ik de puzzel ‘mens’ af had.
Hoe ze denken, waarom ze doen
had een paar karakters goed ingeschat.

Toen speelde ik met mijn familie
‘Wie is de mol’, het bordspel.
Dat varkentje zou ik wel eens even wassen
die familie van mij kende ik nou wel.

Ik beschuldigde m’n zus onterecht
en m’n vader leidde ons om de tuin.
Dat ik m’n eigen familie niet eens doorzag
drong blozend door tot in mijn kruin.

Dus tja, soms begrijp ik mensen wel
maar even zo vaak helemaal niet.
Misschien zijn mensen wel net als uien (?)
en bepalen ze zelf welke lagen je ziet.

(juni 2019)

2019-Wie is de mol-foto