Kind

De glimlach van m’n moeder
als ik bij hun huis arriveer
de adviezen van m’n vader
als ik in zieke staat verkeer.

Hun nimmer aflatende interesse
voor alles wat ik doe en vind
maken van mij, zelfs op m’n 43e
een heel gelukkig kind.

(september 2020)

-Ter ere van m’n lieve pap en mam-

2020-Kind-foto

Old friend

Ik kwam een oude vriend tegen
ik zag hem in geen jaren
we praatten innig, eerlijk
of er slechts uren voorbij waren.

Jij kent mij, ik jou, van toen we  
een jong, onnozel deuntje floten
nog voordat wie we waren
met beschaving werd overgoten.

Je verdwijnt weer in jouw leven
ons verleden is al wat nog rest
zou het waar zijn wat ze zeggen
old friends are the best?

(september 2020)

2020-Old friend-foto

Geheugenfoto

Gister deed ik hard m’n best
het geluk dat ik mocht ervaren
in te prenten, te onthouden
voor eeuwig te bewaren.

Van familie op een zonnige dag
op een kleedje bij een plas
neefjes, nichtjes glinsterend van plezier
loom babbelen, lekkers in de koeltas.

Voor als ik oud en stram ben
lieve mensen moet missen
dat ik dan dat plaatje oproep
de tijd het nooit liet uitwissen.

(augustus 2020) 

2020-Geheugenfoto-foto

Pols

Je weet de laatste tijd zo goed
hoe anderen moeten leven.
Aarzelt niet hun keuzes
een sneer na te geven.

In jouw eigen leven
sijpelt steeds meer chaos.
De balans langzaam gegijzeld
je dwaalt in je eigen bos.

Met welke woorden word ik
achter mijn rug om bedeeld?
Moet ik wel energie steken
in iemand die zo hard oordeelt?

Dan zie ik, een paar tellen maar
je pols onder je mouw vandaan.
Hij is dun, wit, trilt even
voor je verder kunt gaan.

Ik hoor je woorden niet
ontroering, compassie vloeit.
Je bent ook maar een mens
die met gegeven riemen roeit.

Als ik slecht in m’n vel zit
ben ik ook niet op m’n best.
Je verdient nu mijn medeleven
geen stille vriendschapstest.

Je ratelt nog steeds door
hebt denk ik niets gemerkt.
Ik voel me wat lichter
door begrip voor jou en mij gesterkt.

(april 2019)

-Dit gedicht is geplaatst in de gedichtenbundel ‘Gezien – Gedichten rondom geliefd zijn & verbondenheid’ (2020), voortkomend uit de jaarlijkse gedichtenwedstrijd van Stichting UItJeErvaring-

2020-Pols-foto

Fijne mensen

Er zijn mensen…

die oprecht willen weten
hoe het met je gaat
die vragen naar triomf en smart
dat in een leven bestaat.

die soms uit het oog zijn
maar nooit uit het hart
die van zich laten horen
als het lot je leven tart.

die met een lach naar je kijken
altijd blij zijn je te zien
die je zwaktes kennen
toch het goede blijven zien.

die je het gevoel geven
ik kan de wereld aan
die een vaste bodem vormen
onder je teer bestaan.

(2019)

– Lieve lezers, ik wens jullie goede en veilige feestdagen en voor 2020 fijne mensen in jullie leven! – 

2019-Fijne mensen-foto

 

Voorbeeld

Niet enkel de familieband
maar ook hoe je deed
de keuzes die je maakte
je moreel bij lief en leed.

Ik voel plots de leegte
die jouw dood me geeft.
Ik zal je voorbeeld koesteren
zodat jij in mij voortleeft.

(November 2019)

-Ter nagedachtenis aan mijn lieve oma’s die overleden op 1 en 3 november 2019-

2019-Voorbeeld-foto

Wie is de mol?

Laatst dacht ik een paar dagen
dat ik de puzzel ‘mens’ af had.
Hoe ze denken, waarom ze doen
had een paar karakters goed ingeschat.

Toen speelde ik met mijn familie
‘Wie is de mol’, het bordspel.
Dat varkentje zou ik wel eens even wassen
die familie van mij kende ik nou wel.

Ik beschuldigde m’n zus onterecht
en m’n vader leidde ons om de tuin.
Dat ik m’n eigen familie niet eens doorzag
drong blozend door tot in mijn kruin.

Dus tja, soms begrijp ik mensen wel
maar even zo vaak helemaal niet.
Misschien zijn mensen wel net als uien (?)
en bepalen ze zelf welke lagen je ziet.

(juni 2019)

2019-Wie is de mol-foto

Droom over oma

Vannacht droomde ik over oma A
die woont nu in een verzorgingstehuis.
Maar vannacht waren we in mijn jeugd
in een oud vertrouwd huis.

Ze zou net gaan verhuizen
wij mochten wat spullen uitkiezen.
Ze was zichzelf zoals ze dat lang was
had nog veel te verliezen.

“Neem die grote schaal maar niet”
zei ze, zoals altijd praktisch en loyaal.
“Die is zo groot en lastig op te ruimen”
dus koos ik een kleinere schaal.

Zonlicht viel op haar volle krullen
ze kon me zien als ze me zag.
Zorgeloos en vrolijk keek ik haar aan
nog geen weemoed in mijn glimlach.

Tegen mijn broer zei ze dat ze het schrijven zo miste
toen was de droom plots klaar.
Ik denk niet dat dat in het echt zo is
toch schrijf ik dit maar voor haar.

(27-7-2018)

2018-Droom over oma-foto 1-tekening