het is weer tijd, zo observeer ik
voor zijn dosis ‘uit het raam staren’
of hij nou vogels of grassprietjes bestudeert
kan ik nooit helemaal ontwaren
misschien ziet mijn kat ook wel niets
is hij diep in gedachten verzonken
hoe dan ook straalt hij ontspanning uit
zijn gemijmer lijkt mij te lonken
(2026)
-Ter gelegenheid van Dierendag-
het begint er steeds meer op te lijken
dat mijn gegevens veiliger waren
in tijden waarin belangrijke papieren
werden opgeborgen in archiefladen
die per ongeluk niet altijd op slot zaten
in kantoren met allerhande bezoek
niemand m’n adres stiekem opzocht
het toch stond in het telefoonboek
dat moderne digitale systemen
die al je gegevens opslaan en verbinden
door tal van medewerkers worden ingezien
criminelen ze met duizenden online vinden
waar voorheen slechts een handvol gespuis
gegevens stal uit schemerige archieven
daar hooguit stuitte op Jessica Fletcher
jagend op moordenaars en motieven
(augustus 2026)
Voor de niet-boomers: Jessica Fletcher was het hoofdpersonage uit de detectiveserie ‘Murder she wrote’ (op tv van 1984-1996 en nu nog regelmatig in de herhaling).
O wat is het fijn
een OBN’er te zijn!
ik kan dansen in de tuin
zelfs al was het naakt
niemand die het interesseert
een foto voor Privé maakt
hooguit een buur die denkt
dat buuf van het padje raakt
ik kan gaan waar ik wil
mensen vriendelijk groeten
geen hordes die me herkennen
fans die iets van me moeten
geen focus op m’n gewicht
mening over m’n sproeten
nergens toetsenbordridders
haters op de proppen
noch volhardende stalkers
jaloerse barbiepoppen
die mijn succes en aandacht
niet kunnen verkroppen
O wat is het fijn
een OBN’er te zijn!
(2026)
het was bij zo’n gelegenheid
waar je niemand kent
het gesprek aangaat met de persoon
naast wie je beland bent
mijn openingsvragen liet
hij zich meteen goed smaken
ik bereidde me voor
op een prettig kennismaken
geboeid luisterde ik naar hem
stelde vele vragen, maar
na een tijdje begon er
toch iets te knagen
op enig moment verwacht je
toch een wedervraag te krijgen
zelfs tijdens een stilte die ik liet vallen
bleef hij consequent zwijgen
ik perste er wat zinnetjes tussen
in een poging tot een dialoog
waarna hij het gesprek overnam
en doorging met zijn monoloog
hoewel hij beslist niet dom was
en ook niet onopzettelijk asociaal
leek hij me aan te zien voor praatpaal
of voor een fan zonder eigen verhaal
mensen begonnen af te druipen
het samenzijn was voorbij
zijn woorden leken opgedroogd
geen gedag voor mij
een ander trok aan m’n jas
toen ik het pand wilde verlaten:
wat leuk dat jullie samen
zo gezellig zaten te praten!
(juni 2026)
Wat is als een jasje
dat steeds prettiger gaat zitten
naarmate je het langer draagt?
Wat kan net zo goed
een rots in de branding zijn
als iets wat je levenslang plaagt?
Wat kan zowel eenvoudig
aan te leren als moeilijk te beklijven
als lastig te veranderen zijn?
Wat kan maken dat je
erom bekend staat flamboyant
of juist een grijze muis te zijn?
(2026)
-Een speciaal gedichtje omdat het m’n 200e is! Weet jij wat ik bedoel? Het antwoord vind je onder de foto-
Het antwoord: EEN GEWOONTE
steeds meer idolen uit je jeugd
toch niet onsterfelijk blijken
schrijvers van indrukwekkende boeken
nog maar ‘broekies’ lijken
een telling van de voorraadkast je leert
dat je nooit meer handdoeken hoeft in te slaan
je je in één dag 18, 35, 48 kunt voelen
anderen steeds vaker op ‘u’ overgaan
de overgang met je wordt besproken
door een huisarts die zelf zwanger is
je voorheen nog kon spreken over ‘eerder’
nu aan ‘vroeger’ niet meer te ontkomen is
(2026)
Terwijl we dachten
op weg te zijn
verlangden naar
een beter leven
bleek achteraf
dat het ons
al lang en breed
was gegeven.
Het slechte bleek
zo slecht nog niet
zegeningen rijker
dan gedacht
jammer dat we
pas achteraf genoten
van wat het leven
ons bracht.
(2021/2026)
–In Nederland zijn we enorm goed in klagen. Er zijn heus mensen die echt wat hebben om over te klagen, omdat ze ziek of arm zijn of veel ellende op hun bord krijgen. Maar het merendeel heeft eigenlijk best een prima leven, daar ben ik van overtuigd.
In veel lijstjes over allerlei onderwerpen – van welke mensen het gelukkigst zijn tot welk land de laagste moordcijfers heeft – staat ons land eigenlijk altijd in de bovenste regionen. Maar we nemen veel ‘gewone dingen’ voor lief. En ach en wee, die boodschappen worden toch zo duur… Terwijl de meesten er geen boterham minder om eten, zoals laatst iemand zei.
Het is jammer dat we niet wat vaker stilstaan bij hoe goed we het hebben, want er is geen garantie dat dat altijd zo blijft. Daar gaat dit gedichtje over-
vandaag werd ik alweer niet
belazerd, gecanceld, beroofd
beschimpt, gekrenkt, verdoofd
niemand negeerde me
ging over grenzen heen
schopte tegen het zere been
ik leed geen honger of dorst
hoefde niet te bedelen
te gehoorzamen aan bevelen
ik werd niet tekort gedaan
door de dokter of caissière
voelde nergens een kille barrière
je zou het bijna vergeten
als je het dagelijkse nieuws ziet:
zo slecht zijn de meeste mensen niet
(2026)
-Nieuws is wat vandaag gebeurt, maar nooit wat elke dag gebeurt – Joris Luyendijk-
soms voelt het gewoon lekker
om iemand keihard te veroordelen
‘is die oelewapper nou helemaal gek geworden?!?!’
niet altijd de verstandige te spelen
maar een oordeel schept afstand
tussen mezelf en de ander
gaat voorbij aan overeenkomsten
is geniepig en schrander
als ik eenmaal begin
met mensen afkeuren
blijft er straks niemand meer over
en des te meer te betreuren
(2023/2025)
-‘Denken is moeilijk. Daarom oordelen de meesten.’ Carl Gustav Jung (1875-1961)
En dus, lieve lezers, wens ik jullie voor 2026 een jaar toe waarin vriendelijkheid en nuance de boventoon voeren. Fijne feestdagen! Liefs Hilde-
Of jij
nou woont
in dezelfde plaats
of ver van mijn bed
mijn mening
hartgrondig deelt
of liever bij het afval zet
Dat jij
dezelfde rechten
hebt als ik
om het even of
ik het je gun
met heel m’n hart
of dat je juist m’n waarden tart
(2024/2025)
-Ter gelegenheid van de Dag van de Rechten van de Mens op 10 december-
Op 10 december 1948 namen de leden van de Verenigde Naties de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens aan. Vooral Eleanor Roosevelt (1884-1962), vrouw van de Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt, heeft de verklaring gepromoot. Hier toont ze de Spaanse versie.
Foto: collectie Verenigde Naties
