Heimwee naar anno nu

Zal er ooit een tijd komen
dat we met spijt terugdenken
aan wat we verspilden, onderwaardeerden
wat vanzelfsprekendheid ons leek te schenken?

De schappen van de supermarkt
niet langer rijkelijk gevuld
onze huizen niet standaard
met warmte en licht gevuld.

Onmisbare medicijnen
domweg niet voor handen
op weg naar familie of vrienden
bij een lege pomp stranden.

Of wellicht van huis en haard
door ramp of mens verdreven
zonder voedsel, kleding, onderdak
simpelweg moeten overleven.

Redden we ons dan wel
met van niets iets maken?
Hoe hard zal de heimwee
naar anno nu ons raken?

(januari 2020)

Hoewel ik geen doemdenker ben, heb ik wel zorgen over wat er om ons heen gebeurt. Zowel in eigen land als in de rest van de wereld. Dit gedichtje vat wat van die zorgen samen. Ik schreef het al in 2020, maar het voelt nu nog actueler

2020-Heimwee-foto

Sneller

De voetganger baalt van de fietser
die achter wandelaars langs scheert
kan je nou niet even afstappen
dat gaat nog helemaal verkeerd!

De fietser zucht om de e-biker
dat gejaag is om ongelukken vragen
straks moeten wij daarom ook
allemaal een helm dragen!

De e-biker wantrouwt de wielrenner
vooral een groep vormt een gevaar
alles om de vaart erin te houden
maar sociaal zijn: ho maar!

De wielrenner vreest de scooter
ze zijn ook vaak zo breed
één tikje van zo’n spiegel
en ik lig hier op m’n reet!

De scooter stoort zich aan auto’s
zij zitten droog en veilig
en dan scheuren op rotondes
ze zijn bepaald niet heilig!

De auto gruwelt van de motor
ze zijn er opeens maar zo
en dat gefriemel tussen auto’s door
straks heb ik een dode op m’n conto!

De motor ergert zich aan de sportwagen
flinke vent ben je met je snelle bak
moet je iets compenseren of zo
ja geef maar gas, heb maar lak!

(juli 2022)

2022-Sneller

Verbeter de wereld, begin in…

Onlogisch of biologisch
globaal of regionaal
oogkleppen moeten af
voor het eerlijke verhaal

van varkens tussen stangen
of blij wroetend in het zand
van gaan voor koopjes jagen
of een duurzame boerenstand.

Ook wereldverbeteraar worden?
Het is eigenlijk vrij simpel:
kies bewust in de supermarkt
en slaag met vlag (rechtop) en wimpel.

(juli 2022)

2022-07-07 09.18.17-1

Fotobijschrift:
Dit zijn de keurmerken die het hoogst scoren op het gebied van:
– controle en transparantie
– de duurzaamheidsaspecten milieu en dierenwelzijn
– mens en werk
Bron: www.voedingscentrum.nl

Invalshoek

Een dromerige denker
een vergeetachtige Truus
ik heb niet als Einstein
een meesterbrein als excuus.

Laatst hoorde ik eindelijk
een veel bevredigender term
ik heb gewoon een rijk innerlijk leven
is waar ik nu mee scherm.

(juli 2021)

2021-Invalshoek-foto

Spreken is zilver

Zolang een mening nog slechts
een gedachte is
kan je haar inslikken
bijstellen, nuanceren
niet altijd de moeite waard
om over te discussiëren.

Een mening, eenmaal gesproken
geschreven, geschreeuwd,
kan hoogstens teruggenomen
maar nooit meer ongedaan
de afdruk in een ziel
blijft voor altijd bestaan.

(november 2020)

(…) “Dat is een keuze die we steeds maken: welke waarheid belangrijk genoeg is om uit te spreken en van welke het voldoende is als je hem zelf kent. Dat is de kunst. Je moet onderscheid leren maken. Je kunt zo vaak je wilt van mening veranderen, maar woorden kun je nooit terugnemen. Nooit.”
Aldus personage Matthew Cuthbert tegen zijn zus Marilla in het boek ‘Marilla’ van Sarah McCoy. Deze twee personages worden later pleegouders van wees Anne Shirley, in de Canadese boekenserie ‘Anne of Green Gables’ van L.M. Montgomery. Dit verhaal speelt zich af tussen 1850-1900. O.a. op Netflix te zien als ‘Anne with an E’.

2020-Spreken is zilver-foto

Eerste indruk

Ik ontmoette haar voor het eerst
voelde meteen een weerzin.
Ze had zo’n andere manier van doen
goed contact zat er vast niet in.

Het bleek niet het hele verhaal
ook zij had zo haar voordelen.
De eerste indruk bleek vooral
een spiegel van m’n vooroordelen.

(januari 2020)

2020-Eerste indruk-foto

Kerstliedje

In de zomer betrapte ik mezelf
op het zingen van een kerstliedje
terwijl ik nog niets wilde weten
van een winters vergeet-me-nietje.

Nu nacht en donker lengen
en kou m’n energie wat remt
voel ik weer hoe een kerstliedje
me diep van binnen zonnig stemt.

(december 2019)

2019-Kerstliedje-foto1

Gemak

Gemak dient de mens
zei men in een tijd
waarin leven
vaak overleven was
en de wasmachine kwam
als een godsgeschenk.

Heden ten dage zijn overal
apparaten, voertuigen
een snelle hap
in dienst van
de vliegende vaart
vermaak, gemak bovenal.

Maar op een ander vlak
dat van onze lijven
onze planeet
stijgt de zorg
en prangt de vraag
dient de mens nu het gemak?

(2019)

2019-Gemak-foto

Dagje stad

De treindeuren openen
meteen tot in m’n ooghoeken
die ondertoon van geur, geluid
en zovelen die een weg zoeken.

Kijken, kijken naar mensen
aan verwondering een overload
ik op mijn beurt bekeken
anonimiteit m’n deelgenoot.

Niets lijkt hier meer raar
niets lijkt hier meer gewoon
toch ook huiselijke wijkjes
met elk hun eigen toon.

Dan weer naar huis
bij Zwolle is het gedaan
praatjes vullen geen gaatjes
en doe maar kalm aan.

Nog steeds mensen
maar nu groeten ze elkaar
m’n zintuigen ademen
bemerken elk klein gebaar.

Geliefden en gewoonte
ik kom eraan, dankjewel stad
voor een sprankelende dag
die gelukkig ook een einde had.

(2018)

2019-Dagje stad-foto

Rol

Hé hoi, zei de lang vervlogen klasgenoot
en ik was plots weer net als in die jaren
de brave, verlegen lachende scholiere
alsof er geen 25 jaar voorbij waren.

Ik probeerde mezelf te hervinden
maar de rol bleef aan me kleven.
Bij het afscheid las ik in z’n ogen:
ze is precies hetzelfde meisje gebleven.

(juli 2019)

2019-Rol-foto