Spreken is zilver

Zolang een mening nog slechts
een gedachte is
kan je haar inslikken
bijstellen, nuanceren
niet altijd de moeite waard
om over te discussiëren.

Een mening, eenmaal gesproken
geschreven, geschreeuwd,
kan hoogstens teruggenomen
maar nooit meer ongedaan
de afdruk in een ziel
blijft voor altijd bestaan.

(november 2020)

(…) “Dat is een keuze die we steeds maken: welke waarheid belangrijk genoeg is om uit te spreken en van welke het voldoende is als je hem zelf kent. Dat is de kunst. Je moet onderscheid leren maken. Je kunt zo vaak je wilt van mening veranderen, maar woorden kun je nooit terugnemen. Nooit.”
Aldus personage Matthew Cuthbert tegen zijn zus Marilla in het boek ‘Marilla’ van Sarah McCoy. Deze twee personages worden later pleegouders van wees Anne Shirley, in de Canadese boekenserie ‘Anne of Green Gables’ van L.M. Montgomery. Dit verhaal speelt zich af tussen 1850-1900. O.a. op Netflix te zien als ‘Anne with an E’.

2020-Spreken is zilver-foto

Eerste indruk

Ik ontmoette haar voor het eerst
voelde meteen een weerzin.
Ze had zo’n andere manier van doen
goed contact zat er vast niet in.

Het bleek niet het hele verhaal
ook zij had zo haar voordelen.
De eerste indruk bleek vooral
een spiegel van m’n vooroordelen.

(januari 2020)

2020-Eerste indruk-foto

Kerstliedje

In de zomer betrapte ik mezelf
op het zingen van een kerstliedje
terwijl ik nog niets wilde weten
van een winters vergeet-me-nietje.

Nu nacht en donker lengen
en kou m’n energie wat remt
voel ik weer hoe een kerstliedje
me diep van binnen zonnig stemt.

(december 2019)

2019-Kerstliedje-foto1

Gemak

Gemak dient de mens
zei men in een tijd
waarin leven
vaak overleven was
en de wasmachine kwam
als een godsgeschenk.

Heden ten dage zijn overal
apparaten, voertuigen
een snelle hap
in dienst van
de vliegende vaart
vermaak, gemak bovenal.

Maar op een ander vlak
dat van onze lijven
onze planeet
stijgt de zorg
en prangt de vraag
dient de mens nu het gemak?

(2019)

2019-Gemak-foto

Dagje stad

De treindeuren openen
meteen tot in m’n ooghoeken
die ondertoon van geur, geluid
en zovelen die een weg zoeken.

Kijken, kijken naar mensen
aan verwondering een overload
ik op mijn beurt bekeken
anonimiteit m’n deelgenoot.

Niets lijkt hier meer raar
niets lijkt hier meer gewoon
toch ook huiselijke wijkjes
met elk hun eigen toon.

Dan weer naar huis
bij Zwolle is het gedaan
praatjes vullen geen gaatjes
en doe maar kalm aan.

Nog steeds mensen
maar nu groeten ze elkaar
m’n zintuigen ademen
bemerken elk klein gebaar.

Geliefden en gewoonte
ik kom eraan, dankjewel stad
voor een sprankelende dag
die gelukkig ook een einde had.

(2018)

2019-Dagje stad-foto

Rol

Hé hoi, zei de lang vervlogen klasgenoot
en ik was plots weer net als in die jaren
de brave, verlegen lachende scholiere
alsof er geen 25 jaar voorbij waren.

Ik probeerde mezelf te hervinden
maar de rol bleef aan me kleven.
Bij het afscheid las ik in z’n ogen:
ze is precies hetzelfde meisje gebleven.

(juli 2019)

2019-Rol-foto

De volgende generatie

Oké, ze spelen misschien minder buiten
en vierkante ogen liggen op de loer.
Zoals onze ouders worstelden met de tv
zijn smartphones en games ons piekervoer.

Maar laten we niet vergeten dat het
de generaties vóór onze kinderen waren
die een wereld vol informatie creëerden
waarin zij een pad moeten ontwaren.

Verwijten als ‘toen wij vroeger klein waren…’
scheppen – ik kan het niet laten – afstand.
Maar als ik vraag: laat eens zo’n filmpje zien
nemen ze mij mee aan de hand.

Ze bestuderen aandachtig mijn reactie
als ik naar een drukke YouTuber kijk.
Vaker dan ik vooraf dacht, lach ik mee
en geven zij van blijdschap blijk.

Geregeld leg ik toch mijn normen op
van beweging, zon en buitenlucht.
Ik ben en blijf tenslotte hun moeder
voor hun welzijn waak ik geducht.

Het blijft zoeken naar die gouden combi
van gewoontes, nieuw en oud.
Keuzes die voor ons als zilver voelen
ervaren zij soms juist als goud.

(juli 2019)

De illustratie die ik graag bij dit artikel zou willen plaatsen, is een eenvoudige maar veelzeggende cartoon van Bill Mauldin (1921-2003). Het betreft één plaatje en het onderschrift luidt: ‘Iedere generatie heeft z’n twijfels over de jongere generatie’. Het werd ooit gepubliceerd in Life Magazine, januari 1950.
Ik mag de cartoon echter niet rechtstreeks weergeven op mijn blog vanwege auteursrecht. Wel mag ik een link geven naar de plek op internet waar ik de cartoon (weliswaar heel klein afgedrukt) heb gevonden: op de website van Forbes, bij het interessante artikel ‘Why do we always sell the next generation short’ (Waarom doen we de volgende generatie altijd tekort) van 8-1-2012 door Adam Thierer: https://www.forbes.com/sites/adamthierer/2012/01/08/why-do-we-always-sell-the-next-generation-short/#65ea0a3b2d75

Handtas

Ik ben geen verzamelaar
behalve in mijn handtas
want je weet maar nooit
misschien komt het nog eens van pas!

Je zult maar onderweg zijn zonder
spiegeltje, kam, kauwgom, zakdoekjes,
haarelastiek, reserve fietslampjes,
zonnebril, petje, zaklamp, twee koekjes.
Pleisters, gaasjes, wondzalf,
paracetamol, plastic (spuug)tasje,
maandverband, schone onderbroek,
afsprakenkaarten, zorgpasje.
Notitieboekje, pen en potlood,
opvouwbaar tasje (oké twee),
vaseline, handcrème, meetlintje,
sleutels, telefoon en portemonnee.

Gezinsleden bespreken mijn tas
soms op licht spottende toon
tot ze onderweg een pleister nodig hebben
of ruimte zoeken voor sleutels, telefoon…

Er kan me veel gestolen worden
maar mijn handtas wil ik niet kwijt.
Anders is het snel gedaan
met mijn (voor de) zekerheid!

(juni 2019)

Exif_JPEG_420

Goede meenemens

Wat moet in het nieuwe jaar
aangepakt of vele malen beter?
We leggen de lat flink hoog
maar het lukt voor geen meter.

Denk liever aan wat je bereikte, doormaakte
accepteerde, leerde… kom er maar in!
Geen goede voornemens maar meenemens,
vriendelijk voor jezelf het nieuwe jaar in.

(30-12-2018)

2019-Goede meenemens-foto2

Op slot

Tien minuutjes naar de winkel
deuren op slot!
Boven de badkamer schoonmaken
deuren op slot!

Je fiets in je eigen schuur
beide natuurlijk op slot!
Wie weet ligt er gespuis op de loer…
het is toch eigenlijk te zot!

Ik denk terug aan het touwtje uit de brievenbus
of het briefje met: kom maar achterom
die vertrouwen in de mens uitstraalden
bij voorbaat zeiden: wees welkom!

Of aan aankloppen bij de buren
binnen geen mens te bekennen
bij de trap naar boven roepen: joehoe!
en iemand van zolder kwam rennen.

Zou daar buiten mijn gesloten deur
iemand broeden op een gelegenheid?
Of is vooral de angst gegroeid
in plaats van onze veiligheid?

(9-11-18)

2018-Op slot-foto1-oog sleutelgat