Bad

Vlinders en kleuren dansen
zachtjes voor m’n ogen
als je zei: zo voelt de hemel
zou ik je misschien geloven.

Warmte masseert strelend
spieren weer in het gareel
zwaartekracht die net zo trok
nu een bijrol in het geheel.

Zorgen en onrust verweken
hoe kan het ook anders zijn
de wereld gereduceerd tot
de meters achter m’n douchegordijn.

(maart 2021)

2021-Bad-foto1

VVD wint weer

Wat moet ik nou zeggen tegen
m’n kleinkinderen over dertig jaar
we konden jullie toekomst redden
kwamen niet verder dan ‘ja, maar’?

Hoeveel dierenleed blijft voortduren
achter de theorie van de kiloknal
schiet ze maar af, kook ze maar levend
prop er duizenden in een stal?

Wat als we zelf moeten vluchten
als ook de verhoogde dijk breekt 
grenzen worden afgesloten
kil migratiebeleid zich wreekt?

Als sterke schouders weigeren
de zwaarste lasten te dragen
zal dan ‘to have or not to have’
ons land voorgoed in tweeën zagen?

(maart 2021)

-De dag na de Tweede Kamer verkiezingen: VVD weer de grootste. Niet mijn keuze ☹ Ik verwerkte m’n teleurstelling en zorgen in dit gedichtje-

-Dit gedicht werd gedeeld op de facebookpagina van Groen Links Hoogeveen op 19 maart 2021-

2021-VVD wint weer

Matchpoint

De tennisser stuitert de bal
hij gooit hem op en… knal!
Zijn voeten martelen de baan
als hij piepend voor het net stil blijft staan.

Dan zet hij met een grote winnende maai
het publiek aan tot een hels lawaai.
De scheidsrechter komt er nog nauwelijks tussendoor
game, set en match voor…

De verliezer voelt zich half gaar
hij krijgt nog een klopje op z’n rug van de winnaar.
De mensen gillen zich ziek
als het T-shirt van de winnaar met een suis terecht komt in het publiek.

(geschreven tussen 1990-1994)

-Dit is, voor zover ik me nu kan herinneren, het eerste gedicht dat ik ooit schreef. Voor het vak Nederlands op de havo kregen we de opdracht om een gedicht over ‘geluid’ te schrijven. Ik was in die tijd nogal fan van tennis. Samen met m’n broer keek ik graag naar tenniswedstrijden op tv en we speelden veel tennis met buurtkinderen. Ik vond het gedichtje laatst terug tijdens het opruimen van de zolder. Te leuk om niet te plaatsen 😊-

2021-Matchpoint-foto

Het zijn net mensen

Ze komen dikwijls uit ons midden
dat vergeten we voor het gemak
daar in het verre Haagse
regeert immers de kouwe kak.

Zoveel mensen en sociale media
om iedere scheet te uiten
naar respect of vriendelijkheid
kan een politicus dikwijls fluiten.

Hoe sterk moeten je idealen zijn
als je om het land te regeren  
een olifantshuid moet kweken
om beledigingen te bezweren.  

Ik zou het snappen als ze zeggen
graag of helemaal niet
na de zoveelste scheldpartij, bedreiging.
De democratie voorgoed teniet.

(februari 2021)

2021-Het zijn net mensen-foto

Het Binnenhof, waar onder andere de Tweede Kamer vergadert, en de Hofvijver. 

Sneeuw

Elk najaar verlang ik
naar een winterwonderland
maar als de vlokken vallen
krijg ik al snel ‘t land.

Spieren trekken samen
huid huivert onder nul
zelfs binnen, hoe het kan
ik heb geen flauw benul.

M’n dagelijkse gewoonte
van fietstocht of wandeling
voelt als expeditie   
en barbaarse handeling.

Ik geniet echt wel
van winterse taferelen
bewonder de foto’s
van de actieve zovelen.

Ik aanschouw de winterpret
van onder een warme deken
als de dooi intreedt
geef me dan een teken.

Het is de ijzige kou
die de vlokken vergezelt
waardoor winters behagen
als sneeuw voor de zon smelt.

(februari 2021)

2021-Sneeuw-foto

Dear Jane,

Zou het toevallig zijn
dat de meest romantische verhalen zijn geschreven
door een jonge vrouw
die haar korte leven lang ongetrouwd is gebleven…?

Please, I beg your pardon
mijn cynisme komt voort uit een tikkeltje jaloezie
op weergaloos talent
van een teruggetrokken maar toch werelds genie.

Je tijdloze boeken 
zijn romantisch doch onnavolgbaar scherp van geest
ik buig en dank je
het was je zo gegund Elizabeth* te zijn geweest.  

Yours sincerely,

Hilde

(februari 2021)

-Dit is een ode aan mijn favoriete romanschrijfster Jane Austen die in Engeland leefde van 1775 tot 1817. Hoewel je uit haar boeken zou kunnen opmaken dat ze een vrouw van de wereld was, leidde ze een teruggetrokken leven. Naar verluid heeft ze wel bewonderaars en een huwelijksaanzoek gehad, maar is ze nooit getrouwd en woonde ze tot haar dood bij haar familie. Helaas is er niet veel over haar bekend, omdat haar zus veel van haar brieven na haar dood heeft verbrand. Slechts 160 van de 3000 bleven over en deze werden ook nog gecensureerd.   
Haar mooiste boek vind ik Pride & Prejudice (trots & vooroordeel), waarin heldin Elizabeth* alleen wil trouwen als er sprake is van ware liefde. Iets wat best bijzonder was in een tijd waarin je toekomst als dochter van adel volledig afhing van het vinden van een geschikte echtgenoot die jou (en soms je familie) financieel kon onderhouden.
Vrouwen van adel mochten immers niet werken voor een inkomen en konden geen kastelen, landgoederen en titels erven. Die eer viel alleen ten deel aan de oudste zoon of anders desnoods aan een verre neef. Vrouwen moesten bovendien een bruidsschat meenemen als ze trouwden.

Met vijf dochters en geen zoons verwacht met name Elizabeths moeder dat haar dochters elke kans aangrijpen om te trouwen, bij voorkeur met een rijke man. Elizabeth weigert haar eerste – en volgens haar moeder haar enige – huwelijksaanzoek. Die is afkomstig van een verre neef van haar vader, die tevens zijn erfgenaam is. Een ‘match made in heaven’ volgens haar moeder, ware het niet dat Elizabeth de betreffende man niet kan uitstaan. Uiteindelijk vindt ze toch ware liefde – nadat trots en vooroordelen bij hem en haar zijn overwonnen – in de befaamde Mr. Darcy. Over die verhaallijn zal ik niet teveel vertellen. Lees of bekijk het zelf. Zucht… heerlijk! –   


2021-Jane Austen-foto3

Foto: zes van de zeven boeken van Jane Austen (ze schreef er eigenlijk negen, maar twee waren niet af). Het zevende boek heet ‘Lady Susan’ en is een korte briefroman.

Tweede lockdown

Gisteren voelden we ons
als gekooide dieren
met te weinig afleiding
niet in staat om onszelf met
normaal sociaal gedrag te vertieren. 

Vandaag meer als rupsen
in een veilige cocon
genietend van klein geluk
totdat we uitvliegen naar
hoe het was voor het allemaal begon.   

(januari 2021)

– Dit gedicht is gepubliceerd in de Hoogeveensche Courant van vrijdag 22 januari 2021 –

2021-Tweede lockdown-foto

Ik deug, jij deugt, wij deugen

Waarom zou een mens in nood
nog altijd om hulp schreeuwen
als we goedheid echt beschouwen
als de illusie der eeuwen?

Of zou het zo zijn dat we
zo lang we ons kunnen heugen
diep in ons hart wel weten  
de meeste mensen deugen?

(november 2020)

Als je merkt dat je vertrouwen in de mensheid wel een opkikker kan gebruiken, begin het nieuwe jaar dan met dit boek: ‘De meeste mensen deugen’ van Rutger Bregman. Hierin lees je waarom een optimistische kijk op de wereldgeschiedenis eigenlijk het meest realistisch is. 
Lieve lezers, ik wens jullie alvast een goed & gezond 2021 toe! En blijf geloven in je medemens!

2020-De meeste mensen deugen-foto

Meneer en mevrouw kat

Het is meestal wel duidelijk
wie de baas is en wie niet 
mevrouw kat doet onderdanig
meneer zingt het hoogste lied.

Denk erom, zegt meneer kat
ik lik jouw hoofd, jij niet dat van mij!
en niet zo aan me plakken graag
maar mevrouw houdt juist van dichtbij. 

Meneer doet dan wel zo stoer
maar weet hoe eenzaam hij eerst was
met haar erbij kreeg zijn eten smaak
raakte hij eindelijk in z’n sas.

Af en toe verandert mevrouw
waarachtig in een fel secreet
reageert zich bij spanning af
grijpt bange meneer bij z’n kladden beet.

Op zijn beurt is hij mevrouw soms zat
stort zich vol frustratie op haar  
irritatie vervliegt met wat plukken haar, en zie    
meneer en mevrouw weer gezellig naast elkaar.   

(december 2020)

2020-Meneer en mevrouw kat-foto

Meneer en mevrouw kat, juni 2020.

Spreken is zilver

Zolang een mening nog slechts
een gedachte is
kan je haar inslikken
bijstellen, nuanceren
niet altijd de moeite waard
om over te discussiëren.

Een mening, eenmaal gesproken
geschreven, geschreeuwd,
kan hoogstens teruggenomen
maar nooit meer ongedaan
de afdruk in een ziel
blijft voor altijd bestaan.

(november 2020)

(…) “Dat is een keuze die we steeds maken: welke waarheid belangrijk genoeg is om uit te spreken en van welke het voldoende is als je hem zelf kent. Dat is de kunst. Je moet onderscheid leren maken. Je kunt zo vaak je wilt van mening veranderen, maar woorden kun je nooit terugnemen. Nooit.”
Aldus personage Matthew Cuthbert tegen zijn zus Marilla in het boek ‘Marilla’ van Sarah McCoy. Deze twee personages worden later pleegouders van wees Anne Shirley, in de Canadese boekenserie ‘Anne of Green Gables’ van L.M. Montgomery. Dit verhaal speelt zich af tussen 1850-1900. O.a. op Netflix te zien als ‘Anne with an E’.

2020-Spreken is zilver-foto