Ambitie

Ik hoef niet zo nodig
succesvol of beroemd te zijn
heb het ook niet in me
omhels de gemiddelde lijn.

Voor m’n medemensen
wil ik van waarde zijn
ambitieus wil ik bijdragen
aan hun leven en welzijn.

Laat mij het publiek maar zijn
dat klapt voor grote daden
niet met spotlights, gewoon
met zonnestralen overladen.

(2018/2020)


(…) “want het groeiende goede in de wereld is deels afhankelijk van daden die niet in de geschiedenisboeken staan beschreven; en dat dingen niet zo slecht gaan met jou en mij als ze hadden kunnen zijn, is voor de helft te danken aan dat deel van de mensheid dat trouw een onzichtbaar leven leidde en rust in onbezochte graven.”

Uit het boek ‘Middlemarch’ van George Eliot (pseudoniem voor Mary Anne Evans, 1819-1880)  

 

2020-Ambitie-foto2

Voetstuk

Hij werd door de massa
op een voetstuk gezet.
Wentelend in bewondering
werd hij nergens in belet.

Maar macht en aanzien
verzwakten zijn ziel.
Groot was de afgang
toen hij naar beneden viel.

Hij vervloekte zijn voetstuk
herinnerde hoe het ooit was
met beide benen op de grond
verlangde dat zijn ziel genas.

(januari 2020)

2020-Voetstuk-foto

Opruimen

Jarenlang lagen jullie veilig op zolder
wilde ik stof en keus vermijden.
Nu glijden jullie door m’n handen
en voel ik; dat waren nog eens tijden!

Een half leven komt voorbij in
schoolschriftjes, werkstukken, rapporten.
Flink snoeien was de bedoeling
maar hoe kan ik lief en leed inkorten?

Zou ik dit later met plezier bekijken
de briefjes lezen, de weemoed opsnuiven?
Of laat ik m’n kinderen een berg na
blijf ik het voor me uitschuiven?

Word je hier nou echt blij van?
ik hoor het Marie Kondo vragen.
Ja, van de herinneringen wel
de hoeveelheid kan me minder behagen.

Ik maak stapels, herschik en peins
ga vertederd de nostalgie door.
Toch gaat de helft bij het oud papier
ik zeg weifelend: goed gedaan hoor.

Er kan vast nog wel meer weg
denk ik eerlijk gezegd te weten.
Voorlopig laat ik jullie op zolder vrij
zodat ik weer rustig kan vergeten.

(juni 2020)

-Dit is m’n 100e gedichtje al weer! Wie had dat gedacht? Ik niet. Wordt vervolgd 😊-

2020-Opruimen-foto

Romantiek

Het zit ‘m niet in honderd kaarsjes
eten in een chique restaurant
mooie woorden, grote gebaren
een glinsterende diamant.

Maar in iets voor de ander doen
wat met liefde is omhuld
iets kleins doch onzelfzuchtigs zeggen
wat dat ene hart vervult.

Je moet het willen zien
en het is niet altijd gepland
het is de doodgewone dag
die de meeste romantiek kent.

(mei 2020)

2020-Romantiek-foto

Naar bed, naar bed!

Mam…
ik moet nog wat vertellen, of
ik ben nog wat belangrijks vergeten, of
ik moet de katten nog knuffelen, of
ik wilde al zooo lang iets weten!

Het is dat ongekende talent
waarmee ze royaal zijn uitgerust;
bedtijd zo lang mogelijk uitstellen
terwijl hun ouders zijn uitgeblust.

Geduld gaat langzaam onder
als de zon aan de lucht
ik kap af, spoor aan, mopper,
sus gekibbel en zucht…

Eindelijk voeten op de trap
terugkeer van de verlangde rust
opeens is er berouw, dat ik ze zo
ongeduldig welterusten heb gekust.

Ik voel de liefde opborrelen
wil afsluiten zoals het hoort
klop bij hen aan en zeg ‘sorry’
‘o, niks gemerkt hoor’ is het antwoord.

Opgelucht wens ik welterusten
dan dient zich een ander perspectief;
zou mijn gemopper al zo normaal zijn
nemen ze het allang voor lief…?

(mei 2020)

2020-Naar bed, naar bed-foto 1

Duizend doden

Soms sterf ik duizend doden
denkend aan wat kan gebeuren
het gevaar dat op jullie loert
ik zie mezelf al eeuwig treuren.

Racende auto’s, appende chauffeurs
appel in het verkeerde keelgat.
Eén verkeerde stap op de trap
domweg struikelen over een kat.

Mazelen of meningokokken
voedsel met een enge bacterie.
Fietsen tegen een opstaande steen
of ziek door een mysterie.

En dat ik jullie dan zie sterven
van alles tevergeefs probeer.
Lijdzame jaren, luttele minuten
en dan zijn jullie er niet meer…

Oké… adem in en vooral weer uit
gedachten over een andere boeg.
Pluk de dag en stop hiermee
zo is het wel weer genoeg.

(september 2019)

2020-Duizend doden-foto

Boek

Ik laat me teveel meeslepen
door de waan van de dag
peins over wat iemand zei
of wat ik op facebook zag.

Doelmatigheid ontbreekt
in alles wat ik doe.
Onrust neemt me over
al voel ik me hondsmoe.

Voor de zoveelste keer
pak ik m’n telefoon erbij.
Geërgerd leg ik hem weg
waarom laat ik mezelf niet vrij?

Ik snak naar concentratie
rust in lijf en leden
wend me tenslotte tot jou
wegens succes in het verleden.

neem me mee
bevrijd me
leid me af
verleid me

verbijster me
leer me
laat me dromen
bekeer me

begrijp me
bezet me
vul me aan
reset me

(maart 2020)

2020-Boek-foto

Smakelijk weer

Al wandelend verzuchtte ik
wat is het toch een lekker weer!
Maar hoe smaakt dat dan?
vroeg zomaar een passerende heer.

Smaakt het soms hartig als
lasagne met een korstje van kaas
of juist zoet als verse aardbeien?
smulde hij van zijn relaas.

Het duurde even voor
het kwartje viel bij mij.
Dat hij heel letterlijk nam
wat ik figuurlijk zei.

Dat is een goede vraag
antwoordde ik met een glimlach
ik zal er eens over nadenken
en we zeiden elkaar gedag.

Ik herinner me z’n heldere ogen
en vrolijk, ontspannen gelaat.
Het was zo iemand die in een tel
een sprankeling achterlaat.

Ik weet nog steeds niet
hoe het weer vandaag smaakte
ik proef alleen dat hij
de zomer in mij raakte.

(lente 2020)   

2020-Smakelijk weer-foto

Vrijheid is dus ook…

allen thuis opgesloten
democratisch besloten

vrije meningsuiting negeren
nepnieuws niet laten regeren

samenscholen verboden
rem op een virus geboden

hand, knuffel, zoen beperken
‘flattening curve’ te bemerken

(mei 2020)

-Ter gelegenheid van Bevrijdingsdag / de coronacrisis-

2020-Vrijheid is dus ook-foto

Fluitje

23.00 uur zei de wekker
al een half uur geleden
op deze vrijdagavond nadat
jij in slaap bent gegleden.

Sindsdien probeer ik
hartgrondig niet te luisteren
naar het fluitje dat plots woont in jouw neus
en elke ademteug doet fluisteren.

Waar zal ik mijn aandacht
dan eens op richten?
Op de burlende jeugd buiten die
nog niet voor moeheid wil zwichten?

Of op het rariteitenkabinet
dat in mijn hoofd wordt afgebeeld
en op de grens van waken en slapen
chaotische beelden afspeelt?

Op weg naar dromenland laat ik
me liever door iets luchtigs vergezellen
en bij nader inzien besluit ik toch maar
jouw fluitjes te gaan tellen.

(april 2020)

2020-Fluitje-foto