Kind

De glimlach van m’n moeder
als ik bij hun huis arriveer
de adviezen van m’n vader
als ik in zieke staat verkeer.

Hun nimmer aflatende interesse
voor alles wat ik doe en vind
maken van mij, zelfs op m’n 43e
een heel gelukkig kind.

(september 2020)

-Ter ere van m’n lieve pap en mam-

2020-Kind-foto

Old friend

Ik kwam een oude vriend tegen
ik zag hem in geen jaren
we praatten innig, eerlijk
of er slechts uren voorbij waren.

Jij kent mij, ik jou, van toen we  
een jong, onnozel deuntje floten
nog voordat wie we waren
met beschaving werd overgoten.

Je verdwijnt weer in jouw leven
ons verleden is al wat nog rest
zou het waar zijn wat ze zeggen
old friends are the best?

(september 2020)

2020-Old friend-foto

Dampo-man

Ik lig al prinsheerlijk in ons bed
hé, daar komt een dampo-lucht aan
met m’n snotterende, hoestende man
er niet al te ver achteraan.

Je smeert het op je borst en onder je neus
zelfs je voetzolen moeten eraan geloven
je verkoudheid zou dan overgaan
maar het prikt in m’n neus en ogen.

Kom toch maar tegen me aan liggen
dan slaap ik warm en snel
en ach, we vormen zo toch maar mooi
een adembenemend stel…

(2019)

-Ik schreef dit gedichtje ruim voor het uitbreken van COVID-19; toen een verkoudheid voor de meeste mensen nog slechts een onschuldig ongemak was. Vandaag de dag is dat helaas maar logischerwijs anders. M’n echtgenoot werd vrijdag verkouden en wordt maandag getest.
Corona of geen corona; de dampo werd weer uit de kast gehaald 🙂 Bedankt lieve echtgenoot, dat ik dit gedichtje mocht plaatsen. Ik hoop dat de testuitslag goed is. De snotterigheid lijkt in elk geval wat af te nemen. Zou het dankzij of ondanks de dampo zijn?
😉-

2020-Dampo-man-foto

Gemankeerde mensen

Soms is iets niet te vatten
in een diagnose of stempel
vormen karakter, lichaam, omstandigheden
in een leven toch een drempel.

Zodat wat een ander zomaar lukt
voor hen heel ingewikkeld is
is de dag doorkomen al een prestatie
een leven lang als Einsteins vis*.

Ze worden verkeerd begrepen
lopen steun en kansen mis
ze hebben genoeg te bieden
voor wie verder kijkt dan z’n neus lang is.

Sterker nog, we vertonen allemaal wel eens
kenmerken van een gemankeerd mens
begrip en waardering voor eigenaardigheden
is wat ik voor een ieder wens.

(september 2020)

* “Iedereen is geniaal. Maar als je een vis beoordeelt op z’n vermogen om in bomen te klimmen, zal hij z’n hele leven denken dat hij dom is.” Albert Einstein, theoretisch natuurkundige (1879-1959).

2020-Gemankeerd mens-foto

Ernstig

Soms krijgt de ernst
de overhand in mijn leven
lijkt simpelweg genieten
me even niet gegeven.

Hoe doen mensen dat toch
enkel bezig met hun eigen leven
ik tors de wereld op m’n schouders
het leed van zovelen naar m’n hart gedreven.

(augustus 2020) 

2020-Ernstig-foto

Geheugenfoto

Gister deed ik hard m’n best
het geluk dat ik mocht ervaren
in te prenten, te onthouden
voor eeuwig te bewaren.

Van familie op een zonnige dag
op een kleedje bij een plas
neefjes, nichtjes glinsterend van plezier
loom babbelen, lekkers in de koeltas.

Voor als ik oud en stram ben
lieve mensen moet missen
dat ik dan dat plaatje oproep
de tijd het nooit liet uitwissen.

(augustus 2020) 

2020-Geheugenfoto-foto

Ambitie

Ik hoef niet zo nodig
succesvol of beroemd te zijn
heb het ook niet in me
omhels de gemiddelde lijn.

Voor m’n medemensen
wil ik van waarde zijn
ambitieus wil ik bijdragen
aan hun leven en welzijn.

Laat mij het publiek maar zijn
dat klapt voor grote daden
niet met spotlights, gewoon
met zonnestralen overladen.

(2018/2020)


(…) “want het groeiende goede in de wereld is deels afhankelijk van daden die niet in de geschiedenisboeken staan beschreven; en dat dingen niet zo slecht gaan met jou en mij als ze hadden kunnen zijn, is voor de helft te danken aan dat deel van de mensheid dat trouw een onzichtbaar leven leidde en rust in onbezochte graven.”

Uit het boek ‘Middlemarch’ van George Eliot (pseudoniem voor Mary Anne Evans, 1819-1880)  

 

2020-Ambitie-foto2

Voetstuk

Hij werd door de massa
op een voetstuk gezet.
Wentelend in bewondering
werd hij nergens in belet.

Maar macht en aanzien
verzwakten zijn ziel.
Groot was de afgang
toen hij naar beneden viel.

Hij vervloekte zijn voetstuk
herinnerde hoe het ooit was
met beide benen op de grond
verlangde dat zijn ziel genas.

(januari 2020)

2020-Voetstuk-foto

Opruimen

Jarenlang lagen jullie veilig op zolder
wilde ik stof en keus vermijden.
Nu glijden jullie door m’n handen
en voel ik; dat waren nog eens tijden!

Een half leven komt voorbij in
schoolschriftjes, werkstukken, rapporten.
Flink snoeien was de bedoeling
maar hoe kan ik lief en leed inkorten?

Zou ik dit later met plezier bekijken
de briefjes lezen, de weemoed opsnuiven?
Of laat ik m’n kinderen een berg na
blijf ik het voor me uitschuiven?

Word je hier nou echt blij van?
ik hoor het Marie Kondo vragen.
Ja, van de herinneringen wel
de hoeveelheid kan me minder behagen.

Ik maak stapels, herschik en peins
ga vertederd de nostalgie door.
Toch gaat de helft bij het oud papier
ik zeg weifelend: goed gedaan hoor.

Er kan vast nog wel meer weg
denk ik eerlijk gezegd te weten.
Voorlopig laat ik jullie op zolder vrij
zodat ik weer rustig kan vergeten.

(juni 2020)

-Dit is m’n 100e gedichtje al weer! Wie had dat gedacht? Ik niet. Wordt vervolgd 😊-

2020-Opruimen-foto

Romantiek

Het zit ‘m niet in honderd kaarsjes
eten in een chique restaurant
mooie woorden, grote gebaren
een glinsterende diamant.

Maar in iets voor de ander doen
wat met liefde is omhuld
iets kleins doch onzelfzuchtigs zeggen
wat dat ene hart vervult.

Je moet het willen zien
en het is niet altijd gepland
het is de doodgewone dag
die de meeste romantiek kent.

(mei 2020)

2020-Romantiek-foto