Spreken is zilver

Zolang een mening nog slechts
een gedachte is
kan je haar inslikken
bijstellen, nuanceren
niet altijd de moeite waard
om over te discussiëren.

Een mening, eenmaal gesproken
geschreven, geschreeuwd,
kan hoogstens teruggenomen
maar nooit meer ongedaan
de afdruk in een ziel
blijft voor altijd bestaan.

(november 2020)

(…) “Dat is een keuze die we steeds maken: welke waarheid belangrijk genoeg is om uit te spreken en van welke het voldoende is als je hem zelf kent. Dat is de kunst. Je moet onderscheid leren maken. Je kunt zo vaak je wilt van mening veranderen, maar woorden kun je nooit terugnemen. Nooit.”
Aldus personage Matthew Cuthbert tegen zijn zus Marilla in het boek ‘Marilla’ van Sarah McCoy. Deze twee personages worden later pleegouders van wees Anne Shirley, in de Canadese boekenserie ‘Anne of Green Gables’ van L.M. Montgomery. Dit verhaal speelt zich af tussen 1850-1900. O.a. op Netflix te zien als ‘Anne with an E’.

2020-Spreken is zilver-foto

Mist

Lang geleden was ik
in een weids bergenland
genietend van de uitzichten
griezelend langs de rand.

Tot op een dag zomaar
de bergen waren verdwenen
zelfs van reuzen bleef niks over
toen de mist was verschenen.

Vandaag begon de dag  
in dichte nevelen gehuld
en fantaseer ik over
wat straks wordt onthuld.

Weg saai hoog gebouw
welkom klaterende waterval
of een kronkelend bergpad
dat me naar de top brengen zal.

(november 2020)

2020-Mist-foto

Hoge bergen lossen op in de mist. Canada, Rocky Mountains, zomer 1992.

Gemis van oma’s

Regendruppels verhullen
mijn vallende tranen.
Laat een ander mij maar
slechts verregend wanen.

Je leefde lang, ik weet
ik heb niets te klagen.
Herinneringen worden soms
door tranen gedragen.

(november 2020)

-Ter herinnering aan mijn oma’s die een jaar geleden kort na elkaar overleden-

2020-Gemis van oma's-foto

Kind

De glimlach van m’n moeder
als ik bij hun huis arriveer
de adviezen van m’n vader
als ik in zieke staat verkeer.

Hun nimmer aflatende interesse
voor alles wat ik doe en vind
maken van mij, zelfs op m’n 43e
een heel gelukkig kind.

(september 2020)

-Ter ere van m’n lieve pap en mam-

2020-Kind-foto

Old friend

Ik kwam een oude vriend tegen
ik zag hem in geen jaren
we praatten innig, eerlijk
of er slechts uren voorbij waren.

Jij kent mij, ik jou, van toen we  
een jong, onnozel deuntje floten
nog voordat wie we waren
met beschaving werd overgoten.

Je verdwijnt weer in jouw leven
ons verleden is al wat nog rest
zou het waar zijn wat ze zeggen
old friends are the best?

(september 2020)

2020-Old friend-foto

Dampo-man

Ik lig al prinsheerlijk in ons bed
hé, daar komt een dampo-lucht aan
met m’n snotterende, hoestende man
er niet al te ver achteraan.

Je smeert het op je borst en onder je neus
zelfs je voetzolen moeten eraan geloven
je verkoudheid zou dan overgaan
maar het prikt in m’n neus en ogen.

Kom toch maar tegen me aan liggen
dan slaap ik warm en snel
en ach, we vormen zo toch maar mooi
een adembenemend stel…

(2019)

-Ik schreef dit gedichtje ruim voor het uitbreken van COVID-19; toen een verkoudheid voor de meeste mensen nog slechts een onschuldig ongemak was. Vandaag de dag is dat helaas maar logischerwijs anders. M’n echtgenoot werd vrijdag verkouden en wordt maandag getest.
Corona of geen corona; de dampo werd weer uit de kast gehaald 🙂 Bedankt lieve echtgenoot, dat ik dit gedichtje mocht plaatsen. Ik hoop dat de testuitslag goed is. De snotterigheid lijkt in elk geval wat af te nemen. Zou het dankzij of ondanks de dampo zijn?
😉-

2020-Dampo-man-foto

Gemankeerde mensen

Soms is iets niet te vatten
in een diagnose of stempel
vormen karakter, lichaam, omstandigheden
in een leven toch een drempel.

Zodat wat een ander zomaar lukt
voor hen heel ingewikkeld is
is de dag doorkomen al een prestatie
een leven lang als Einsteins vis*.

Ze worden verkeerd begrepen
lopen steun en kansen mis
ze hebben genoeg te bieden
voor wie verder kijkt dan z’n neus lang is.

Sterker nog, we vertonen allemaal wel eens
kenmerken van een gemankeerd mens
begrip en waardering voor eigenaardigheden
is wat ik voor een ieder wens.

(september 2020)

* “Iedereen is geniaal. Maar als je een vis beoordeelt op z’n vermogen om in bomen te klimmen, zal hij z’n hele leven denken dat hij dom is.” Albert Einstein, theoretisch natuurkundige (1879-1959).

2020-Gemankeerd mens-foto

Ernstig

Soms krijgt de ernst
de overhand in mijn leven
lijkt simpelweg genieten
me even niet gegeven.

Hoe doen mensen dat toch
enkel bezig met hun eigen leven
ik tors de wereld op m’n schouders
het leed van zovelen naar m’n hart gedreven.

(augustus 2020) 

2020-Ernstig-foto

Geheugenfoto

Gister deed ik hard m’n best
het geluk dat ik mocht ervaren
in te prenten, te onthouden
voor eeuwig te bewaren.

Van familie op een zonnige dag
op een kleedje bij een plas
neefjes, nichtjes glinsterend van plezier
loom babbelen, lekkers in de koeltas.

Voor als ik oud en stram ben
lieve mensen moet missen
dat ik dan dat plaatje oproep
de tijd het nooit liet uitwissen.

(augustus 2020) 

2020-Geheugenfoto-foto

Ambitie

Ik hoef niet zo nodig
succesvol of beroemd te zijn
heb het ook niet in me
omhels de gemiddelde lijn.

Voor m’n medemensen
wil ik van waarde zijn
ambitieus wil ik bijdragen
aan hun leven en welzijn.

Laat mij het publiek maar zijn
dat klapt voor grote daden
niet met spotlights, gewoon
met zonnestralen overladen.

(2018/2020)


(…) “want het groeiende goede in de wereld is deels afhankelijk van daden die niet in de geschiedenisboeken staan beschreven; en dat dingen niet zo slecht gaan met jou en mij als ze hadden kunnen zijn, is voor de helft te danken aan dat deel van de mensheid dat trouw een onzichtbaar leven leidde en rust in onbezochte graven.”

Uit het boek ‘Middlemarch’ van George Eliot (pseudoniem voor Mary Anne Evans, 1819-1880)  

 

2020-Ambitie-foto2