Sneeuw

Elk najaar verlang ik
naar een winterwonderland
maar als de vlokken vallen
krijg ik al snel ‘t land.

Spieren trekken samen
huid huivert onder nul
zelfs binnen, hoe het kan
ik heb geen flauw benul.

M’n dagelijkse gewoonte
van fietstocht of wandeling
voelt als expeditie   
en barbaarse handeling.

Ik geniet echt wel
van winterse taferelen
bewonder de foto’s
van de actieve zovelen.

Ik aanschouw de winterpret
van onder een warme deken
als de dooi intreedt
geef me dan een teken.

Het is de ijzige kou
die de vlokken vergezelt
waardoor winters behagen
als sneeuw voor de zon smelt.

(februari 2021)

2021-Sneeuw-foto

Mist

Lang geleden was ik
in een weids bergenland
genietend van de uitzichten
griezelend langs de rand.

Tot op een dag zomaar
de bergen waren verdwenen
zelfs van reuzen bleef niks over
toen de mist was verschenen.

Vandaag begon de dag  
in dichte nevelen gehuld
en fantaseer ik over
wat straks wordt onthuld.

Weg saai hoog gebouw
welkom klaterende waterval
of een kronkelend bergpad
dat me naar de top brengen zal.

(november 2020)

2020-Mist-foto

Hoge bergen lossen op in de mist. Canada, Rocky Mountains, zomer 1992.

Toegift II

Ik ben nog lang niet toe
aan koude regen in m’n gezicht.
Ik ben nog zo gehecht aan zon
die de wijde wereld verlicht.

M’n handen aarzelen ’s ochtends
bij de plank met lange broeken.
Alsof ik niet weet waar het comfort
in die strakke cocon te zoeken.

Ik wil nog geen kin diep in m’n sjaal
geen kaarsjes vroeg tot laat.
M’n spieren willen nog niet aanspannen
als de kou venijnig toeslaat.

Ik wil niet in de spiegel kijken
en m’n huid weer zien verbleken.
Ik wil geen ramen, deuren dicht
de kans op buiten zitten verkeken.

Ik weet het, ik mag niet klagen
het kan veel erger, het is nuttig enzo.
Maar doe mij nog heel eventjes dan
een zomerse toegift cadeau.

(september 2019)

2019-Toegift II-foto

Oudtante en het klimaat

Een jonge journalist
ging naar zijn oudtante heen.
Hij schreef over het klimaat
vond haar een waar fenomeen.

Hij arriveerde bij haar huisje
aan een afgelegen laan.
Het was klein en krakend
alsof de tijd was blijven staan.

Op radio, telefoon en lampen na
geen enkel elektrisch apparaat.
Tevreden huisdieren voor de kachel
voor gasten aandacht, lekkernijen paraat.

Ergens moest een moestuin zijn
getuige een kelder vol ‘weck’.
Het erf een geregisseerde wildernis
voor vogels en insecten een hemelse plek.

Hij wist hoe vroeger werd gedacht
aan vooroordelen geen gebrek.
Men noemde haar bijzonder
een sloddervos of domweg gek.

“Tante, u bent slimmer dan men denkt
u loopt niet achter maar juist vooruit.
Nu blijkt dat we de aarde schaden
is men toe aan een ander geluid.

Kom, vertel me uw filosofie
van hoe u leeft en hoe dat moet.
Dan krijgt u eindelijk erkenning
voor hoe goed u alles doet.”

“Ik heb weinig te vertellen”
ze keek hem vriendelijk aan.
“Ik probeer gewoon met al wat leeft
zuinig om te gaan.

Ik hoef geen gelijk te krijgen
of in het middelpunt te staan.
En ik ben allang gevonden
door hen die me zagen staan.”

Hij vertrok zonder een verhaal
vandaag geen journalistieke hit.
Ze was eenvoudigweg te puur
voor ‘be good and tell it’.

(13-7-2018)

2018-Oudtante en het klimaat-foto