Opruimen

Jarenlang lagen jullie veilig op zolder
wilde ik stof en keus vermijden.
Nu glijden jullie door m’n handen
en voel ik; dat waren nog eens tijden!

Een half leven komt voorbij in
schoolschriftjes, werkstukken, rapporten.
Flink snoeien was de bedoeling
maar hoe kan ik lief en leed inkorten?

Zou ik dit later met plezier bekijken
de briefjes lezen, de weemoed opsnuiven?
Of laat ik m’n kinderen een berg na
blijf ik het voor me uitschuiven?

Word je hier nou echt blij van?
ik hoor het Marie Kondo vragen.
Ja, van de herinneringen wel
de hoeveelheid kan me minder behagen.

Ik maak stapels, herschik en peins
ga vertederd de nostalgie door.
Toch gaat de helft bij het oud papier
ik zeg weifelend: goed gedaan hoor.

Er kan vast nog wel meer weg
denk ik eerlijk gezegd te weten.
Voorlopig laat ik jullie op zolder vrij
zodat ik weer rustig kan vergeten.

(juni 2020)

-Dit is m’n 100e gedichtje al weer! Wie had dat gedacht? Ik niet. Wordt vervolgd 😊-

2020-Opruimen-foto

Duizend doden

Soms sterf ik duizend doden
denkend aan wat kan gebeuren
het gevaar dat op jullie loert
ik zie mezelf al eeuwig treuren.

Racende auto’s, appende chauffeurs
appel in het verkeerde keelgat.
Eén verkeerde stap op de trap
domweg struikelen over een kat.

Mazelen of meningokokken
voedsel met een enge bacterie.
Fietsen tegen een opstaande steen
of ziek door een mysterie.

En dat ik jullie dan zie sterven
van alles tevergeefs probeer.
Lijdzame jaren, luttele minuten
en dan zijn jullie er niet meer…

Oké… adem in en vooral weer uit
gedachten over een andere boeg.
Pluk de dag en stop hiermee
zo is het wel weer genoeg.

(september 2019)

2020-Duizend doden-foto

Boek

Ik laat me teveel meeslepen
door de waan van de dag
peins over wat iemand zei
of wat ik op facebook zag.

Doelmatigheid ontbreekt
in alles wat ik doe.
Onrust neemt me over
al voel ik me hondsmoe.

Voor de zoveelste keer
pak ik m’n telefoon erbij.
Geërgerd leg ik hem weg
waarom laat ik mezelf niet vrij?

Ik snak naar concentratie
rust in lijf en leden
wend me tenslotte tot jou
wegens succes in het verleden.

neem me mee
bevrijd me
leid me af
verleid me

verbijster me
leer me
laat me dromen
bekeer me

begrijp me
bezet me
vul me aan
reset me

(maart 2020)

2020-Boek-foto

Pols

Je weet de laatste tijd zo goed
hoe anderen moeten leven.
Aarzelt niet hun keuzes
een sneer na te geven.

In jouw eigen leven
sijpelt steeds meer chaos.
De balans langzaam gegijzeld
je dwaalt in je eigen bos.

Met welke woorden word ik
achter mijn rug om bedeeld?
Moet ik wel energie steken
in iemand die zo hard oordeelt?

Dan zie ik, een paar tellen maar
je pols onder je mouw vandaan.
Hij is dun, wit, trilt even
voor je verder kunt gaan.

Ik hoor je woorden niet
ontroering, compassie vloeit.
Je bent ook maar een mens
die met gegeven riemen roeit.

Als ik slecht in m’n vel zit
ben ik ook niet op m’n best.
Je verdient nu mijn medeleven
geen stille vriendschapstest.

Je ratelt nog steeds door
hebt denk ik niets gemerkt.
Ik voel me wat lichter
door begrip voor jou en mij gesterkt.

(april 2019)

-Dit gedicht is geplaatst in de gedichtenbundel ‘Gezien – Gedichten rondom geliefd zijn & verbondenheid’ (2020), voortkomend uit de jaarlijkse gedichtenwedstrijd van Stichting UItJeErvaring-

2020-Pols-foto

Lang zal ik leven

Elk kind heeft z’n ouders nodig
maar jij net een beetje meer.
Jij zult altijd op een ander leunen
die zorg doet me vanbinnen zeer.

Ik hoop dat je heel oud wordt
maar ik net een beetje ouder
zodat je, al is het nog maar een beetje
kunt leunen op mijn schouder.

(augustus 2019)

2019-Lang zal ik leven-foto

Los eindje

Ergens in mijn hoofd
bungelt nog per gratie
aan een draadje wat informatie.

Ik hoorde, zag of las iets
achteraf bleek het relevant
terwijl ik vertoefde in niemandsland.

Ik deed twee dingen tegelijk
of lette niet goed op
gaf mezelf al op m’n kop.

Nu ben ik de rode draad
van dat draadje kwijt
controle hervinden kost tijd.

Ik zoek na, vraag rond
hoe fanatiek ik ook mik
vind noppes of een verdwaasde blik.

Uiteindelijk geef ik op
laat m’n schouders zakken
zit geërgerd neer bij de pakken.

Het komt vast terug
wat in nevelen is gehuld
moet ik overlaten aan geduld…

Maar echt, ik HAAT dit
en twijfel beschroomd
Ik heb het toch verdorie niet gedroomd?!

(april 2019)

2019-Los eindje-foto

Speciale zoon

Soms zijn de dagen vol hoofdbrekens of zorgen
door de mogelijkheden die jij mist.
Maar je brengt ook zoveel bonussen mee
waarvan ik het bestaan niet eens wist.

Soms is een leven zonder beperkingen
voor jou mijn allergrootste wens.
Maar ik erken met heel veel liefde
door jou voel ik me een rijker mens.

(21-7-2018)

2018-Speciale zoon-foto

Slapeloze nacht

Het gaat goed met me
geloof me, echt waar!
Maar zo af en toe
vallen de nachten me zwaar.

Blunders, keuzes, gesprekken
passeren malend de revue.
Ik vermaan mezelf herhaaldelijk
moet dit echt NU?!

Met de eerste zonnestralen
wordt het lichter in mijn hoofd.
Kan ik dat zware afschudden
makkelijker dan geloofd.

Waarom lag ik zo te woelen
verbaasd bekijk ik de nacht.
Haast niet voor te stellen
hoe moeilijk ik wel dacht.

(maart 2018)

2018-Slapeloze nacht-foto

Schoolreisjes

O jeetje, als in vredesnaam maar niet
de achtbaan op de kop blijft staan,
hij over de rand bij de beren hangt,
‘de vrije val’ zijn buik vol snoep op tilt doet slaan.

Dat hij juffen en vriendjes uit het oog verliest,
moederziel alleen gaat lopen dwalen,
wordt meegelokt door een listig persoon,
je hoort soms van die verhalen…

Wat zeg je daar m’n kind?
Ben je zenuwachtig voor morgen?
Ach joh, het wordt vast een heeeele leuke dag,
maak je nou maar geen zorgen!

(juli 2018)

– Dit gedicht is opgenomen in de bundel ‘Lentezoet gedichtenwedstrijd – de 50 jury favorieten’, uitgegeven in december 2018 – 

2018-Schoolreisjes-foto3