Kind

De glimlach van m’n moeder
als ik bij hun huis arriveer
de adviezen van m’n vader
als ik in zieke staat verkeer.

Hun nimmer aflatende interesse
voor alles wat ik doe en vind
maken van mij, zelfs op m’n 43e
een heel gelukkig kind.

(september 2020)

-Ter ere van m’n lieve pap en mam-

2020-Kind-foto

Naar bed, naar bed!

Mam…
ik moet nog wat vertellen, of
ik ben nog wat belangrijks vergeten, of
ik moet de katten nog knuffelen, of
ik wilde al zooo lang iets weten!

Het is dat ongekende talent
waarmee ze royaal zijn uitgerust;
bedtijd zo lang mogelijk uitstellen
terwijl hun ouders zijn uitgeblust.

Geduld gaat langzaam onder
als de zon aan de lucht
ik kap af, spoor aan, mopper,
sus gekibbel en zucht…

Eindelijk voeten op de trap
terugkeer van de verlangde rust
opeens is er berouw, dat ik ze zo
ongeduldig welterusten heb gekust.

Ik voel de liefde opborrelen
wil afsluiten zoals het hoort
klop bij hen aan en zeg ‘sorry’
‘o, niks gemerkt hoor’ is het antwoord.

Opgelucht wens ik welterusten
dan dient zich een ander perspectief;
zou mijn gemopper al zo normaal zijn
nemen ze het allang voor lief…?

(mei 2020)

2020-Naar bed, naar bed-foto 1

Duizend doden

Soms sterf ik duizend doden
denkend aan wat kan gebeuren
het gevaar dat op jullie loert
ik zie mezelf al eeuwig treuren.

Racende auto’s, appende chauffeurs
appel in het verkeerde keelgat.
Eén verkeerde stap op de trap
domweg struikelen over een kat.

Mazelen of meningokokken
voedsel met een enge bacterie.
Fietsen tegen een opstaande steen
of ziek door een mysterie.

En dat ik jullie dan zie sterven
van alles tevergeefs probeer.
Lijdzame jaren, luttele minuten
en dan zijn jullie er niet meer…

Oké… adem in en vooral weer uit
gedachten over een andere boeg.
Pluk de dag en stop hiermee
zo is het wel weer genoeg.

(september 2019)

2020-Duizend doden-foto

Huiswerk op muziek

Peinzend sta ik stil
voor jouw kamerdeur.
Zal ik er wat van zeggen
of ben ik dan een zeur?

Volgens jou zou muziek
je concentratie schenken.
Kun je jezelf werkelijk
nog wel horen denken?

En is dat constante geluid
voor je gehoor echt comfortabel?
Zo te horen is het volume
vandaag nog acceptabel…

Voor nu blaas ik de aftocht
loop swingend naar beneden.
Over jouw muzieksmaak
ben ik in elk geval tevreden.

(maart 2020)

2020-Huiswerk op muziek-foto

Klok terugdraaien

Je beseft het soms pas
als het voorbij is.
We leefden het goud
ineens is het flink mis.

Mag ik terug naar gister
en mosteren over klein leed
alsof dat er werkelijk
ook maar een snars toe deed.

(4 februari 2020)

– Ter herinnering aan 4 februari 2011, de dag waarop we hoorden dat onze oudste zoon (destijds 7 jaar) kanker had –
– Opgedragen aan een ieder die ooit een dag beleefde waarop alles ingrijpend anders werd – 

2019-Klok terugdraaien-foto

Gesprek tussen twee moeders (met jonge kinderen erbij)

Nou vertel, zei moeder één tijdens de thee
hoe is jullie vakantie vorige week verlopen?
Moeder twee wilde graag haar ei kwijt
maar zag dat haar kind kwam aangeslopen.

BOEH, hij dook recht voor haar op
ze schrok en gilde zoals dat hoort.
Wilde daarna haar verhaal vervolgen
waar was ik? en vertelde snel voort.

Halverwege hoorden ze een luide brul
kind twee kwam huilend op het toneel.
M’n vinger zat tussen de DEUHEUR
troost en natte doekjes vielen hem ten deel.

De rust was eindelijk wedergekeerd
het gespreksonderwerp totaal vergeten.
Dus vroeg moeder twee aan één
heb jij al in dat nieuwe restaurant gegeten?

Ja, nou daar zeg je me wat, zei moeder één
haar blik beloofde een spannend verhaal.
Wacht even hoor, moeder twee spitste haar oren
volgens mij gaan ze met de koektrommel aan de haal…

(december 2019)

2020-Gesprek tussen twee moeders-foto

Lang zal ik leven

Elk kind heeft z’n ouders nodig
maar jij net een beetje meer.
Jij zult altijd op een ander leunen
die zorg doet me vanbinnen zeer.

Ik hoop dat je heel oud wordt
maar ik net een beetje ouder
zodat je, al is het nog maar een beetje
kunt leunen op mijn schouder.

(augustus 2019)

2019-Lang zal ik leven-foto

Zondagochtend

De stilte heeft nog bezit
van ons huis zondagochtend vroeg.
Katten sluipen op kousenvoetjes
hun ogen zeggen genoeg.

Ik onderbreek de stilte alleen
voor het schuiven van een stoel
het langzaam kauwen van brood
of een ander hoogst noodzakelijk doel.

Ik moet niet denken aan de radio
elk fijn liedje is me nu te min.
Een vroege vogel fluit buiten
de auto’s hebben nog geen zin.

Toch besef ik maar al te goed
dat de stilte me zo kan plezieren
omdat ik straks met liefde
jullie komst en kabaal mag vieren.

(augustus 2019)

 

 

2019-Zondagochtend-foto

De volgende generatie

Oké, ze spelen misschien minder buiten
en vierkante ogen liggen op de loer.
Zoals onze ouders worstelden met de tv
zijn smartphones en games ons piekervoer.

Maar laten we niet vergeten dat het
de generaties vóór onze kinderen waren
die een wereld vol informatie creëerden
waarin zij een pad moeten ontwaren.

Verwijten als ‘toen wij vroeger klein waren…’
scheppen – ik kan het niet laten – afstand.
Maar als ik vraag: laat eens zo’n filmpje zien
nemen ze mij mee aan de hand.

Ze bestuderen aandachtig mijn reactie
als ik naar een drukke YouTuber kijk.
Vaker dan ik vooraf dacht, lach ik mee
en geven zij van blijdschap blijk.

Geregeld leg ik toch mijn normen op
van beweging, zon en buitenlucht.
Ik ben en blijf tenslotte hun moeder
voor hun welzijn waak ik geducht.

Het blijft zoeken naar die gouden combi
van gewoontes, nieuw en oud.
Keuzes die voor ons als zilver voelen
ervaren zij soms juist als goud.

(juli 2019)

De illustratie die ik graag bij dit artikel zou willen plaatsen, is een eenvoudige maar veelzeggende cartoon van Bill Mauldin (1921-2003). Het betreft één plaatje en het onderschrift luidt: ‘Iedere generatie heeft z’n twijfels over de jongere generatie’. Het werd ooit gepubliceerd in Life Magazine, januari 1950.
Ik mag de cartoon echter niet rechtstreeks weergeven op mijn blog vanwege auteursrecht. Wel mag ik een link geven naar de plek op internet waar ik de cartoon (weliswaar heel klein afgedrukt) heb gevonden: op de website van Forbes, bij het interessante artikel ‘Why do we always sell the next generation short’ (Waarom doen we de volgende generatie altijd tekort) van 8-1-2012 door Adam Thierer: https://www.forbes.com/sites/adamthierer/2012/01/08/why-do-we-always-sell-the-next-generation-short/#65ea0a3b2d75

Aan de feminist

jij zegt te vechten
voor rechten van vrouwen

maar als we
die dan hebben
gun mij dan
mijn keuze
dan gun ik jou
de jouwe

dan laten wij
elkaar eindelijk vrij

Lieve groeten van een thuisblijfmoeder/mantelzorger/vrijwilliger/amateurdichteres

(maart 2018)

2019-Aan de feminist-foto