Saturday Night

De geur van parfum en aftershave
of zijn het oestrogeen en testosteron
bereiken mijn neus al lang
voordat het peloton dat kon.

Korte rokjes, kapsels van gel
zware wimpers, jassen van leer
overslaande stemmen, glanzende ogen
verraden de bestemming des te meer.    

Op weg naar café, bar of discotheek
al zo lang in gedachten bemind
cause we just wanna have fun en
zal ik horen wat hij van me vindt?

Het spijt me niks dat ik vanavond
met gezin plus katten Netflixen ga
toch voel ik even weer die opwinding  
het kwam door een vleugje Maroussia.

(eind 2019)

De discotheken openden afgelopen weekend voor het eerst in lange tijd hun deuren weer

2021-Saturday Night-foto

Naar bed, naar bed!

Mam…
ik moet nog wat vertellen, of
ik ben nog wat belangrijks vergeten, of
ik moet de katten nog knuffelen, of
ik wilde al zooo lang iets weten!

Het is dat ongekende talent
waarmee ze royaal zijn uitgerust;
bedtijd zo lang mogelijk uitstellen
terwijl hun ouders zijn uitgeblust.

Geduld gaat langzaam onder
als de zon aan de lucht
ik kap af, spoor aan, mopper,
sus gekibbel en zucht…

Eindelijk voeten op de trap
terugkeer van de verlangde rust
opeens is er berouw, dat ik ze zo
ongeduldig welterusten heb gekust.

Ik voel de liefde opborrelen
wil afsluiten zoals het hoort
klop bij hen aan en zeg ‘sorry’
‘o, niks gemerkt hoor’ is het antwoord.

Opgelucht wens ik welterusten
dan dient zich een ander perspectief;
zou mijn gemopper al zo normaal zijn
nemen ze het allang voor lief…?

(mei 2020)

-Dit gedicht werd gedeeld op de Facebookpagina van Centrum voor Jeugd en Gezin De Wolden Hoogeveen op 4 juni 2020-

2020-Naar bed, naar bed-foto 1

Duizend doden

Soms sterf ik duizend doden
denkend aan wat kan gebeuren
het gevaar dat op jullie loert
ik zie mezelf al eeuwig treuren.

Racende auto’s, appende chauffeurs
appel in het verkeerde keelgat.
Eén verkeerde stap op de trap
domweg struikelen over een kat.

Mazelen of meningokokken
voedsel met een enge bacterie.
Fietsen tegen een opstaande steen
of ziek door een mysterie.

En dat ik jullie dan zie sterven
van alles tevergeefs probeer.
Lijdzame jaren, luttele minuten
en dan zijn jullie er niet meer…

Oké… adem in en vooral weer uit
gedachten over een andere boeg.
Pluk de dag en stop hiermee
zo is het wel weer genoeg.

(september 2019)

2020-Duizend doden-foto

Huiswerk op muziek

Peinzend sta ik stil
voor jouw kamerdeur.
Zal ik er wat van zeggen
of ben ik dan een zeur?

Volgens jou zou muziek
je concentratie schenken.
Kun je jezelf werkelijk
nog wel horen denken?

En is dat constante geluid
voor je gehoor echt comfortabel?
Zo te horen is het volume
vandaag nog acceptabel…

Voor nu blaas ik de aftocht
loop swingend naar beneden.
Over jouw muzieksmaak
ben ik in elk geval tevreden.

(maart 2020)

2020-Huiswerk op muziek-foto

Gesprek tussen twee moeders (met jonge kinderen erbij)

Nou vertel, zei moeder één tijdens de thee
hoe is jullie vakantie vorige week verlopen?
Moeder twee wilde graag haar ei kwijt
maar zag dat haar kind kwam aangeslopen.

BOEH, hij dook recht voor haar op
ze schrok en gilde zoals dat hoort.
Wilde daarna haar verhaal vervolgen
waar was ik? en vertelde snel voort.

Halverwege hoorden ze een luide brul
kind twee kwam huilend op het toneel.
M’n vinger zat tussen de DEUHEUR
troost en natte doekjes vielen hem ten deel.

De rust was eindelijk wedergekeerd
het gespreksonderwerp totaal vergeten.
Dus vroeg moeder twee aan één
heb jij al in dat nieuwe restaurant gegeten?

Ja, nou daar zeg je me wat, zei moeder één
haar blik beloofde een spannend verhaal.
Wacht even hoor, moeder twee spitste haar oren
volgens mij gaan ze met de koektrommel aan de haal…

(december 2019)

2020-Gesprek tussen twee moeders-foto

Zondagochtend

De stilte heeft nog bezit
van ons huis zondagochtend vroeg.
Katten sluipen op kousenvoetjes
hun ogen zeggen genoeg.

Ik onderbreek de stilte alleen
voor het schuiven van een stoel
het langzaam kauwen van brood
of een ander hoogst noodzakelijk doel.

Ik moet niet denken aan de radio
elk fijn liedje is me nu te min.
Een vroege vogel fluit buiten
de auto’s hebben nog geen zin.

Toch besef ik maar al te goed
dat de stilte me zo kan plezieren
omdat ik straks met liefde
jullie komst en kabaal mag vieren.

(augustus 2019)

 

 

2019-Zondagochtend-foto

Eén gram weemoed

Van juffen en meesters
naar meneren en mevrouwen
je ziet je nieuwe school tegemoet
met spanning en vertrouwen.

Zoals bij elke mijlpaal
juich ik je toe met blije lach
destijds bij je eerste stapjes
straks bij je laatste schooldag.

Aan elke kilo blijdschap
hangt een grammetje weemoed
ik val je er liever niet mee lastig
want ik weet, zo is het goed.

Om wat was en nooit meer terugkomt
en hoe snel het is gegaan
valt soms achter mijn zonnebril
een stiekeme traan.

(Juni 2019)

Foto: M’n jongste zoon, twaalf jaar geleden. Waar blijft de tijd…

2019-Een gram weemoed-foto4

Wasmand

Het meest mysterieuze ding in huis
is bij ons toch wel de wasmand.
Een minuut geleden was hij leeg
nu zomaar vol tot aan de rand.

Draagt er soms iemand driedubbele lagen?
Hoeveel shirts kan één mens tegelijk aan?
O wacht, de jongens zijn gister
van kind naar zwetende puber gegaan!

Tien jaar geleden vond ik het al een berg
dat beeld is nu wel rechtgezet.
Vandaar dat de wasmand ooit gniffelde
you ain’t seen nothing yet!

(Juni 2018)

2018-Wasmand-foto

Postnatale depressie

Als een spons zuig ik energie
van de mensen om me heen.
Voor mijn lieve baby zorgen
kan ik niet alleen.

’S ochtends is de dag een berg
die niet te beklimmen lijkt.
Zelfs mijn huis voelt anders
biedt nu geen geborgenheid.

Ik zou dolblij moeten zijn
want m’n kind is gezond.
Toch wijkt de brok in m’n keel
alleen even in de avond.

Als ik overal tekort schiet
en niets voelt echt meer fijn
dan hou ik dat niet vol.
Zal het leven ooit weer normaal zijn?

(beleefd in 2004 en 2006,
geschreven in 2018)

2019-postnatale depressie-foto