De stilte heeft nog bezit
van ons huis zondagochtend vroeg.
Katten sluipen op kousenvoetjes
hun ogen zeggen genoeg.

Ik onderbreek de stilte alleen
voor het schuiven van een stoel
het langzaam kauwen van brood
of een ander hoogst noodzakelijk doel.

Ik moet niet denken aan de radio
elk fijn liedje is me nu te min.
Een vroege vogel fluit buiten
de auto’s hebben nog geen zin.

Toch besef ik maar al te goed
dat de stilte me zo kan plezieren
omdat ik straks met liefde
jullie komst en kabaal mag vieren.

(augustus 2019)

Van juffen en meesters
naar meneren en mevrouwen
je ziet je nieuwe school tegemoet
met spanning en vertrouwen.

Zoals bij elke mijlpaal
juich ik je toe met blije lach
destijds bij je eerste stapjes
straks bij je laatste schooldag.

Aan elke kilo blijdschap
hangt een grammetje weemoed
ik val je er liever niet mee lastig
want ik weet, zo is het goed.

Om wat was en nooit meer terugkomt
en hoe snel het is gegaan
valt soms achter mijn zonnebril
een stiekeme traan.

(Juni 2019)

Foto: M’n jongste zoon, twaalf jaar geleden. Waar blijft de tijd…

Ik zie ons nog zo voor me
je was een jaar of vier.
We dansten samen door de kamer
je wangen rood van plezier.

Nu ben je me voorbij gegroeid
zegt ‘kleintje’ tegen mij.
Als ik nu een dansje waag
sluit jij snel het gordijn.

Je wangen rood van schaamte
maar het doet me geen verdriet.
Je knuffelt me nog elke dag
als niemand het ziet.

(september 2018)