Je beseft het soms pas
als het voorbij is.
We leefden het goud
ineens is het flink mis.
Mag ik terug naar gister
en mosteren over klein leed
alsof dat er werkelijk
ook maar een snars toe deed.
(4 februari 2020)
– Ter herinnering aan 4 februari 2011, de dag waarop we hoorden dat onze oudste zoon (destijds 7 jaar) kanker had –
– Opgedragen aan een ieder die ooit een dag beleefde waarop alles ingrijpend anders werd –
Juist jij zou beter moeten weten
ken je me eigenlijk wel echt?
Hoe kun je dit nou zeggen, denken
of ken ik jou zo slecht?
Harde woorden vallen
pijnlijk om te incasseren.
We komen er niet uit
gaan over tot negeren.
Blikken die elkaar anders
aflezen, koesteren, kruisen
nu naar de vloer gericht
waar bittere gedachten huizen.
De eerste woede zakt
het effect van kilte treedt in.
Ik begin te twijfelen
heeft volhouden nog zin?
In jouw houding kruipt leegte
ook al ben je nog boos.
Trots beperkt onze woorden
de goede wil is broos.
Ik overdenk jouw logica
die vandaag niet de mijne is.
Had jij misschien een punt
had ik het toch een beetje mis?
Een voorzichtige toenadering
excuses voor een stukje twist.
Ik lees in je ogen
dat je mij ook mist.
Ego’s opzij, begrip erbij
omdat je samen verder moet.
Een stevige knuffel, een kus
we maken het weer goed.
De neuzen wijzen vooruit
ogen naar ogen gericht.
Wat haat ik het om jou te haten
gelukkig zien we het licht.
We zijn er nog wat stil van
moe van het verachten.
Hopelijk laat de volgende ruzie
nog lang op zich wachten.
(2018)
Nou vertel, zei moeder één tijdens de thee
hoe is jullie vakantie vorige week verlopen?
Moeder twee wilde graag haar ei kwijt
maar zag dat haar kind kwam aangeslopen.
BOEH, hij dook recht voor haar op
ze schrok en gilde zoals dat hoort.
Wilde daarna haar verhaal vervolgen
waar was ik? en vertelde snel voort.
Halverwege hoorden ze een luide brul
kind twee kwam huilend op het toneel.
M’n vinger zat tussen de DEUHEUR
troost en natte doekjes vielen hem ten deel.
De rust was eindelijk wedergekeerd
het gespreksonderwerp totaal vergeten.
Dus vroeg moeder twee aan één
heb jij al in dat nieuwe restaurant gegeten?
Ja, nou daar zeg je me wat, zei moeder één
haar blik beloofde een spannend verhaal.
Wacht even hoor, moeder twee spitste haar oren
volgens mij gaan ze met de koektrommel aan de haal…
(december 2019)
Ik ontmoette haar voor het eerst
voelde meteen een weerzin.
Ze had zo’n andere manier van doen
goed contact zat er vast niet in.
Het bleek niet het hele verhaal
ook zij had zo haar voordelen.
De eerste indruk bleek vooral
een spiegel van m’n vooroordelen.
(januari 2020)
Ik liep altijd uit de pas
of er hopeloos achteraan.
Nu is het met mijn gebrek
aan modegevoel gedaan.
Uit is ‘shop till you drop’
het klimaat wil deze kledingcode:
koop minder en draag het af!
Zo raak ik eindelijk in de mode…
(december 2019)
-Dit gedicht werd geplaatst in het tijdschrift ‘Genoeg’, in de lezersrubriek van het zomernummer van 2020. Het maakte deel uit van een reactie op het artikel ‘Modebewust’ dat verscheen in het winternummer van 2019/2020.-
– P.s. De oplettende lezer heeft het wellicht gezien: het adres van mijn gedichtenblog is veranderd in http://www.niemendalletjes.blog. Ik ben overgegaan naar een betaalde site binnen WordPress, met een eigen domeinnaam. Dus geen reclame meer!
De lezers die mijn oude website via mail volgden, zijn automatisch volger van de nieuwe website geworden. Wie het oude adres intikt op de adresbalk van een internetbrowser (www.niemendalletje.wordpress.com) wordt vanzelf doorgestuurd naar de nieuwe site.
Na lang wikken en wegen over een eventuele andere naam heb ik toch besloten om de oude naam aan te houden; wel in het meervoud (Niemendalletjes i.p.v. Niemendalletje). De s wilde ik er eigenlijk vanaf het begin al achter, maar die naam was bij de gratis websites van WordPress al bezet 😉
Wederom veel leesplezier gewenst! –
Er zijn mensen…
die oprecht willen weten
hoe het met je gaat
die vragen naar triomf en smart
dat in een leven bestaat.
die soms uit het oog zijn
maar nooit uit het hart
die van zich laten horen
als het lot je leven tart.
die met een lach naar je kijken
altijd blij zijn je te zien
die je zwaktes kennen
toch het goede blijven zien.
die je het gevoel geven
ik kan de wereld aan
die een vaste bodem vormen
onder je teer bestaan.
(2019)
– Lieve lezers, ik wens jullie goede en veilige feestdagen en voor 2020 fijne mensen in jullie leven! –
In de zomer betrapte ik mezelf
op het zingen van een kerstliedje
terwijl ik nog niets wilde weten
van een winters vergeet-me-nietje.
Nu nacht en donker lengen
en kou m’n energie wat remt
voel ik weer hoe een kerstliedje
me diep van binnen zonnig stemt.
(december 2019)
Jouw hoofd raakt het kussen
je slaapt rustig en diep.
Ik ben onrustig wakker
m’n koude voeten leg ik
dicht naast je in ’t geniep.
Ik probeer te ontspannen
m’n knop staat nog aan.
Ik zucht en wens dat ik
net als jij de dingen
wat meer kan laten gaan.
Soms slaap ik pas als
alles klopt, is uitgedacht.
Het heeft me lange nachten
een enkele keer
een oplossing gebracht.
Rust gaat ook wel eens
aan jouw deur voorbij.
Lig jij te tobben over
een praktisch vraagstuk
woelend naast mij.
Nu ben ik het denken moe
pak je hand en wacht.
Laat me wat van je lenen
rust in mijn hoofd
en warme voeten in de nacht.
(2017/2019)
Ze zwijmelde iedere avond weg
bij romantische films op tv.
Ze snakte naar een eigen droomprins
maar hoe die te vinden; geen idee.
Haar saaie buurjongen vroeg haar
mee naar een sprookjesbal te gaan.
Ze accepteerde verheugd, wie weet
liep ze daar tegen haar prins aan.
Het bal was in een prachtkasteel
op en top in sprookjessfeer.
Ze keek taxerend in het rond
op zoek naar een charmante heer.
Misschien moest ze net zoals
van romantische films bekend
de zaal verlaten, het balkon op
door Mr. Right achterna gerend.
Ze verliet theatraal de feestzaal
en wachtte en wachtte maar.
Niemand kwam, alleen de buurjongen
bood bezorgd zijn jasje aan haar.
Zou ze dan net als Belle verdrinken
in prachtige ogen tijdens een dans?
Niemand vulde haar balboekje
de buurjongen kreeg stuurs een kans.
Tot zover nog weinig succes
maar toen brak het slot aan.
Ze zou haar schoen verliezen op de trap
als Assepoester met haar prins mee gaan.
Het was de buurjongen die
de schoen weer aan haar voet schoof.
Geïrriteerd stuurde ze hem weg
voor zijn lieve woorden was ze doof.
De volgende dag zei een vriendin
die op het bal aanwezig was
als jij niks met je buurjongen wil
komt mij dat goed van pas.
Ik ben als een blok voor hem gevallen
een date met hem is mij alles waard.
Hij gedroeg zich bij jou zooo romantisch
als een prins op het witte paard!
(november 2019)
Jouw glimlach brengt
mij warmte en goede hoop
ik beloof, ik zal het doorgeven
als ik een leven binnenloop.
Mijn glimlach maakt
van mij geen om- maar medestander
jij met driftig kind in de supermarkt
wij begrijpen elkander.
Mijn glimlach zorgt
dat jij, m’n zoon je geliefd voelt
ook in de waan van de dag
zoals ik dat heb bedoeld.
Mijn glimlach breekt
jouw gezicht open
terwijl wij, twee onbekenden
elkaar groetend voorbij lopen.
(oktober 2019)
