Verbinding

Dwars door grenzen
gewoontes of cultuur
jong of oud
vreemdeling of buur.

Gedeelde ervaring
een vriendelijk gebaar
altijd valt er iets
te omarmen in elkaar.

Verbinding verlicht
jij hoort erbij
met je eigen rol
in deze maatschappij.

Verschillen zijn er
soms om te negeren.
Geen handdoek in de ring
geen ego’s die regeren.

Verbinding met jezelf
zwaktes en krachten
je eigenwaarde niet
te lang laten wachten.

Oorlog of verslaving
een haatbericht verzonden
zijn zo bezien een kwestie
van verkeerd verbonden.

(oktober 2019)

2019-Verbinding-foto

De kunst van het gunnen

Dat er iets in haar schoot valt
waar jij zo naar verlangt.
En je toch blij voor haar bent
negeert dat jij zelden iets vangt.

Dat hij in z’n leven is aanbeland
waar jij graag zou willen zijn.
En je toch met hem meegeniet
ook al doet jouw omweg pijn.

Dat hij lyrisch over iets is
wat er voor jou nooit veel toe deed.
En je toch met aandacht luistert
zijn blijdschap nu compleet.

Dat zij uitblinkt in iets
wat jij al veel langer probeerde.
En je toch vanaf de zijlijn juicht
vergeet dat je het zelf begeerde.

(augustus 2019)

2019-De kunst van het gunnen-foto

De volgende generatie

Oké, ze spelen misschien minder buiten
en vierkante ogen liggen op de loer.
Zoals onze ouders worstelden met de tv
zijn smartphones en games ons piekervoer.

Maar laten we niet vergeten dat het
de generaties vóór onze kinderen waren
die een wereld vol informatie creëerden
waarin zij een pad moeten ontwaren.

Verwijten als ‘toen wij vroeger klein waren…’
scheppen – ik kan het niet laten – afstand.
Maar als ik vraag: laat eens zo’n filmpje zien
nemen ze mij mee aan de hand.

Ze bestuderen aandachtig mijn reactie
als ik naar een drukke YouTuber kijk.
Vaker dan ik vooraf dacht, lach ik mee
en geven zij van blijdschap blijk.

Geregeld leg ik toch mijn normen op
van beweging, zon en buitenlucht.
Ik ben en blijf tenslotte hun moeder
voor hun welzijn waak ik geducht.

Het blijft zoeken naar die gouden combi
van gewoontes, nieuw en oud.
Keuzes die voor ons als zilver voelen
ervaren zij soms juist als goud.

(juli 2019)

De illustratie die ik graag bij dit artikel zou willen plaatsen, is een eenvoudige maar veelzeggende cartoon van Bill Mauldin (1921-2003). Het betreft één plaatje en het onderschrift luidt: ‘Iedere generatie heeft z’n twijfels over de jongere generatie’. Het werd ooit gepubliceerd in Life Magazine, januari 1950.
Ik mag de cartoon echter niet rechtstreeks weergeven op mijn blog vanwege auteursrecht. Wel mag ik een link geven naar de plek op internet waar ik de cartoon (weliswaar heel klein afgedrukt) heb gevonden: op de website van Forbes, bij het interessante artikel ‘Why do we always sell the next generation short’ (Waarom doen we de volgende generatie altijd tekort) van 8-1-2012 door Adam Thierer: https://www.forbes.com/sites/adamthierer/2012/01/08/why-do-we-always-sell-the-next-generation-short/#65ea0a3b2d75

(On)gelovig

Ik geloof in heel veel
niet in een God of goden.
Ik geloof niet in een hemel
of een hel voor de doden.

Er is weinig wat ik zeker weet
zoals dat ik ooit dood zal gaan.
Dat maakt bescheiden, dankbaar
voor dit kostbaar bestaan.

En dat we hier met velen zijn
moeten zorgen voor elkaar.
Als een ketting verbonden
elk medemens onmisbaar.

Ik geloof in mensen- en dierenrechten
in vrijheid en democratie.
In naar je hart luisteren
je hersens gebruiken, in evolutie.

Moraliteit is niet van religie
het zit in alles, ook ongeleerd.
Je vindt het in de moederpoes
die een weeskitten adopteert.

Zo geloof, hoop en lief ik
het ligt niet vast in één boek.
Zonder twijfel geen nieuw inzicht
de houvast soms even zoek.

Je hoeft niet bang te zijn
als je niet gelooft zoals ik doe.
Geen hel of verdoemenis
komt jou dan toe.

(april 2019)

2019-(On)gelovig-foto

Oorlog

Ik zou willen denken dat als er
oorlog uitbreekt in dit land
ik heldendaden zou verrichten
zou strijden voor de goede kant.

Maar als door mijn moed
m’n kinderen hun moeder verliezen
zou ik daar dan op het
moment suprême voor durven kiezen?

Wat als er geen duidelijke grens
tussen goed en fout is gesteld
niet alle feiten voorhanden zijn
de geschiedenis pas het oordeel velt?

Wat als foute keuzes worden gemaakt
door goede mensen om me heen
doe ik dan met hen mee
of weiger ik en blijf alleen?

Wat blijft er over van principes
als het om leven of dood gaat
als wanhoop en honger hun intrede doen
als nood de rede in de weg staat?

Ik wens vurig dat ik nooit
het antwoord op deze vragen vind
maar als dat wel gebeurt, hoop ik
dat de menselijkheid in mij het wint.

– Ter gelegenheid van 4/5 mei 2019 –

(2019)

– Dit gedicht is gepubliceerd in de Hoogeveensche Courant van vrijdag 3 mei 2019 –
– Dit gedicht is opgenomen in de collectie van Onderduikersmuseum De Duikelaar in Nieuwlande, Drenthe –

2019-Oorlog-foto

Einde

Als ik dan sta
voor die laatste deur
heb ik wel zo mijn voorkeur

Ik wil niet
uitgemergeld, ingeteerd
als een baby alles verleerd

Of te jong
als een blikseminslag
zoveel meer werd er verwacht

Liever ook niet
door ziekte geveld
naar het einde der lijden afgeteld

Nee, doe mij maar
idyllisch oud en voldaan
afscheid nemen voor ik moet gaan

Maar ach…

Hoe of wanneer dan ook
staat nog voor die rij
dat het mijn naasten goed zal vergaan… zonder mij

 (februari 2019)

2019-Einde-foto

Medemensen

Soms moet ik mezelf eraan herinneren
dat we allemaal mensen zijn.
De overeenkomsten talloos
de verschillen maar klein.

Dat wat mij verdrietig maakt
laat een ander juist koud.
Maar als we moeten huilen
smaken onze tranen zout.

Wat een ander niet te pruimen vindt
is voor mij een feestmaal.
Maar wat we dan ook eten
kauwen doen we allemaal.

Wat ik mijn kinderen leer
vindt een andere ouder onzin.
Toch willen we allebei
het beste voor ons gezin.

Sommige mensen lijken net aliens
met hun kijk op onze aarde.
Toch denken zij vast net als ik
te leven naar de juiste norm en waarde.

(september 2018)

2018-Medemensen-foto3

 

 

 

 

Hokjes denken

Ik plaats jou in een hokje
fijn dichtbij of ver uit het zicht.
Ieder hokje z’n eigen label
geen nuance, wel overzicht.

En dan doe je, zeg je iets
wat mij verwart, verblijdt, verrast.
Pas jij opeens in vijf hokjes
of ben ik het, die niet meer in het mijne past?

(9 mei 2018)

– Dit gedicht behaalde de 9e plek (democratisch deel) bij de Schrijverspodiumprijs, september 2018, 9e editie –

2018-Hokjes denken-foto