Categorie: Oorlog

Grijpmachine voor wereldvrede

Ik zou willen dat er boven de wereld
een grote grijpmachine hing
zo eentje van de kermis
waarvan je als kind altijd hoopte
dat hij die leuke knuffel nou eens ving.

De mijne mist alleen nooit
en heeft een feilloze intuïtie
voor regeringsleiders wereldwijd
die dreigen toe te geven  
aan een dodelijke ambitie.

Zo’n leider waarvan je denkt
hoe is het mogelijk dat we deze idioot
zoveel onbeperkte macht
hebben toegekend en hoe
krijgen we ‘m weer buiten de boot?

Gelukkig is daar de grijpmachine
voordat de grens is bereikt
die de niet zo beste man of vrouw
zomaar tijdens een wandelingetje
in een tel van de grond grijpt.

Na het optakelen – uitzwaaien mag – volgt
een dropping in een lange glijbaan
om tot slot te worden uitgespuugd
op een dorre versie van Elba*
ver bij lieve mensen vandaan.  

 (augustus 2025)
 
*Elba is een mooi Italiaans eiland in de Middellandse zee waar Napoleon in 1814 voor straf naar werd verbannen.

-Dit gedicht werd op vrijdag 29 augustus 2025 gepubliceerd in de Hoogeveensche Courant-

Heimwee naar anno nu

Zal er ooit een tijd komen
dat we met spijt terugdenken
aan wat we verspilden, onderwaardeerden
wat vanzelfsprekendheid ons leek te schenken?

De schappen van de supermarkt
niet langer rijkelijk gevuld
onze huizen niet standaard
met warmte en licht gevuld.

Onmisbare medicijnen
domweg niet voor handen
op weg naar familie of vrienden
bij een lege pomp stranden.

Of wellicht van huis en haard
door ramp of mens verdreven
zonder voedsel, kleding, onderdak
simpelweg moeten overleven.

Redden we ons dan wel
met van niets iets maken?
Hoe hard zal de heimwee
naar anno nu ons raken?

(januari 2020)

–Hoewel ik geen doemdenker ben, heb ik wel zorgen over wat er om ons heen gebeurt. Zowel in eigen land als in de rest van de wereld. Dit gedichtje vat wat van die zorgen samen. Ik schreef het al in 2020, maar het voelt nu nog actueler–

2020-Heimwee-foto

Oorlog

Ik zou willen denken dat als er
oorlog uitbreekt in dit land
ik heldendaden zou verrichten
zou strijden voor de goede kant.

Maar als door mijn moed
m’n kinderen hun moeder verliezen
zou ik daar dan op het
moment suprême voor durven kiezen?

Wat als er geen duidelijke grens
tussen goed en fout is gesteld
niet alle feiten voorhanden zijn
de geschiedenis pas het oordeel velt?

Wat als foute keuzes worden gemaakt
door goede mensen om me heen
doe ik dan met hen mee
of weiger ik en blijf alleen?

Wat blijft er over van principes
als het om leven of dood gaat
als wanhoop en honger hun intrede doen
als nood de rede in de weg staat?

Ik wens vurig dat ik nooit
het antwoord op deze vragen vind
maar als dat wel gebeurt, hoop ik
dat de menselijkheid in mij het wint.

– Ter gelegenheid van 4/5 mei 2019 –

(2019)

– Dit gedicht is gepubliceerd in de Hoogeveensche Courant van vrijdag 3 mei 2019 –
– Dit gedicht is opgenomen in de collectie van Onderduikersmuseum De Duikelaar in Nieuwlande, Drenthe –

2019-Oorlog-foto