Mam…
ik moet nog wat vertellen, of
ik ben nog wat belangrijks vergeten, of
ik moet de katten nog knuffelen, of
ik wilde al zooo lang iets weten!

Het is dat ongekende talent
waarmee ze royaal zijn uitgerust;
bedtijd zo lang mogelijk uitstellen
terwijl hun ouders zijn uitgeblust.

Geduld gaat langzaam onder
als de zon aan de lucht
ik kap af, spoor aan, mopper,
sus gekibbel en zucht…

Eindelijk voeten op de trap
terugkeer van de verlangde rust
opeens is er berouw, dat ik ze zo
ongeduldig welterusten heb gekust.

Ik voel de liefde opborrelen
wil afsluiten zoals het hoort
klop bij hen aan en zeg ‘sorry’
‘o, niks gemerkt hoor’ is het antwoord.

Opgelucht wens ik welterusten
dan dient zich een ander perspectief;
zou mijn gemopper al zo normaal zijn
nemen ze het allang voor lief…?

(mei 2020)

-Dit gedicht werd gedeeld op de Facebookpagina van Centrum voor Jeugd en Gezin De Wolden Hoogeveen op 4 juni 2020-

Peinzend sta ik stil
voor jouw kamerdeur.
Zal ik er wat van zeggen
of ben ik dan een zeur?

Volgens jou zou muziek
je concentratie schenken.
Kun je jezelf werkelijk
nog wel horen denken?

En is dat constante geluid
voor je gehoor echt comfortabel?
Zo te horen is het volume
vandaag nog acceptabel…

Voor nu blaas ik de aftocht
loop swingend naar beneden.
Over jouw muzieksmaak
ben ik in elk geval tevreden.

(maart 2020)