De volgende generatie

Oké, ze spelen misschien minder buiten
en vierkante ogen liggen op de loer.
Zoals onze ouders worstelden met de tv
zijn smartphones en games ons piekervoer.

Maar laten we niet vergeten dat het
de generaties vóór onze kinderen waren
die een wereld vol informatie creëerden
waarin zij een pad moeten ontwaren.

Verwijten als ‘toen wij vroeger klein waren…’
scheppen – ik kan het niet laten – afstand.
Maar als ik vraag: laat eens zo’n filmpje zien
nemen ze mij mee aan de hand.

Ze bestuderen aandachtig mijn reactie
als ik naar een drukke YouTuber kijk.
Vaker dan ik vooraf dacht, lach ik mee
en geven zij van blijdschap blijk.

Geregeld leg ik toch mijn normen op
van beweging, zon en buitenlucht.
Ik ben en blijf tenslotte hun moeder
voor hun welzijn waak ik geducht.

Het blijft zoeken naar die gouden combi
van gewoontes, nieuw en oud.
Keuzes die voor ons als zilver voelen
ervaren zij soms juist als goud.

(juli 2019)

De illustratie die ik graag bij dit artikel zou willen plaatsen, is een eenvoudige maar veelzeggende cartoon van Bill Mauldin (1921-2003). Het betreft één plaatje en het onderschrift luidt: ‘Iedere generatie heeft z’n twijfels over de jongere generatie’. Het werd ooit gepubliceerd in Life Magazine, januari 1950.
Ik mag de cartoon echter niet rechtstreeks weergeven op mijn blog vanwege auteursrecht. Wel mag ik een link geven naar de plek op internet waar ik de cartoon (weliswaar heel klein afgedrukt) heb gevonden: op de website van Forbes, bij het interessante artikel ‘Why do we always sell the next generation short’ (Waarom doen we de volgende generatie altijd tekort) van 8-1-2012 door Adam Thierer: https://www.forbes.com/sites/adamthierer/2012/01/08/why-do-we-always-sell-the-next-generation-short/#65ea0a3b2d75

Handtas

Ik ben geen verzamelaar
behalve in mijn handtas
want je weet maar nooit
misschien komt het nog eens van pas!

Je zult maar onderweg zijn zonder
spiegeltje, kam, kauwgom, zakdoekjes,
haarelastiek, reserve fietslampjes,
zonnebril, petje, zaklamp, twee koekjes.
Pleisters, gaasjes, wondzalf,
paracetamol, plastic (spuug)tasje,
maandverband, schone onderbroek,
afsprakenkaarten, zorgpasje.
Notitieboekje, pen en potlood,
opvouwbaar tasje (oké twee),
vaseline, handcrème, meetlintje,
sleutels, telefoon en portemonnee.

Gezinsleden bespreken mijn tas
soms op licht spottende toon
tot ze onderweg een pleister nodig hebben
of ruimte zoeken voor sleutels, telefoon…

Er kan me veel gestolen worden
maar mijn handtas wil ik niet kwijt.
Anders is het snel gedaan
met mijn (voor de) zekerheid!

(juni 2019)

Exif_JPEG_420

Goede meenemens

Wat moet in het nieuwe jaar
aangepakt of vele malen beter?
We leggen de lat flink hoog
maar het lukt voor geen meter.

Denk liever aan wat je bereikte, doormaakte
accepteerde, leerde… kom er maar in!
Geen goede voornemens maar meenemens,
vriendelijk voor jezelf het nieuwe jaar in.

(30-12-2018)

2019-Goede meenemens-foto2

Op slot

Tien minuutjes naar de winkel
deuren op slot!
Boven de badkamer schoonmaken
deuren op slot!

Je fiets in je eigen schuur
beide natuurlijk op slot!
Wie weet ligt er gespuis op de loer…
het is toch eigenlijk te zot!

Ik denk terug aan het touwtje uit de brievenbus
of het briefje met: kom maar achterom
die vertrouwen in de mens uitstraalden
bij voorbaat zeiden: wees welkom!

Of aan aankloppen bij de buren
binnen geen mens te bekennen
bij de trap naar boven roepen: joehoe!
en iemand van zolder kwam rennen.

Zou daar buiten mijn gesloten deur
iemand broeden op een gelegenheid?
Of is vooral de angst gegroeid
in plaats van onze veiligheid?

(9-11-18)

2018-Op slot-foto1-oog sleutelgat

Verandering

Wat goed bevalt, moet zo blijven
wat zo is, daar ben ik aan gewend.
Ik ben nou eenmaal een gewoontedier
maar ook selectief en inconsequent.

Als het nieuwe me tegenstaat
protesteer ik verontwaardigd in vurige taal.
Past het wel in mijn straatje
is het: Tja, de wereld verandert nou eenmaal.

(Juni 2018)

 

 

2018-Verandering-Foto2-duimen

Beeldschermverbod

Schaamtevol en boos
kijkt zoonlief me aan.
Met tablets en computers
is het even gedaan.

Het valt niet mee
je er niet in te verliezen.
Nu heeft hij even
niets meer te kiezen.

Ga naar buiten, zeg ik
je hoeft je niet te vervelen.
Ik verhaal over vroeger
boompje klimmen, verstoppertje, samen spelen.

Hij rolt met z’n ogen
en vertrekt met een mok.
Vervolgens typ ik dit gedicht
gezeten achter m’n laptop…

(winter 2017)

2018-06-28 09.40.48

Hokjes denken

Ik plaats jou in een hokje
fijn dichtbij of ver uit het zicht.
Ieder hokje z’n eigen label
geen nuance, wel overzicht.

En dan doe je, zeg je iets
wat mij verwart, verblijdt, verrast.
Pas jij opeens in vijf hokjes
of ben ik het, die niet meer in het mijne past?

(9 mei 2018)

– Dit gedicht behaalde de 9e plek (democratisch deel) bij de Schrijverspodiumprijs, september 2018, 9e editie –

2018-Hokjes denken-foto

Avond versus ochtend

Blijf nog even zitten,
pleit de avond laat;
gezellig op de bank!
Onder een dekentje naast je lief,
in alle rust wat praten,
mobiel en AB bij de hand.

Dat krijg je ervan,
moppert de ochtend vroeg;
duf brein en stram lijf!
Je gaat weer snaaien,
humeur en geduld dalen,
dat staat buiten kijf!

Vanavond op tijd naar bed!!!

(30-11-17)

2017-Avond versus ochtend-foto