Je weet de laatste tijd zo goed
hoe anderen moeten leven.
Aarzelt niet hun keuzes
een sneer na te geven.

In jouw eigen leven
sijpelt steeds meer chaos.
De balans langzaam gegijzeld
je dwaalt in je eigen bos.

Met welke woorden word ik
achter mijn rug om bedeeld?
Moet ik wel energie steken
in iemand die zo hard oordeelt?

Dan zie ik, een paar tellen maar
je pols onder je mouw vandaan.
Hij is dun, wit, trilt even
voor je verder kunt gaan.

Ik hoor je woorden niet
ontroering, compassie vloeit.
Je bent ook maar een mens
die met gegeven riemen roeit.

Als ik slecht in m’n vel zit
ben ik ook niet op m’n best.
Je verdient nu mijn medeleven
geen stille vriendschapstest.

Je ratelt nog steeds door
hebt denk ik niets gemerkt.
Ik voel me wat lichter
door begrip voor jou en mij gesterkt.

(april 2019)

-Dit gedicht is geplaatst in de gedichtenbundel ‘Gezien – Gedichten rondom geliefd zijn & verbondenheid’ (2020), voortkomend uit de jaarlijkse gedichtenwedstrijd van Stichting UItJeErvaring-

Er zijn mensen…

die oprecht willen weten
hoe het met je gaat
die vragen naar triomf en smart
dat in een leven bestaat.

die soms uit het oog zijn
maar nooit uit het hart
die van zich laten horen
als het lot je leven tart.

die met een lach naar je kijken
altijd blij zijn je te zien
die je zwaktes kennen
toch het goede blijven zien.

die je het gevoel geven
ik kan de wereld aan
die een vaste bodem vormen
onder je teer bestaan.

(2019)

– Lieve lezers, ik wens jullie goede en veilige feestdagen en voor 2020 fijne mensen in jullie leven! –