Ken je dat verlangen
dat verlangen naar de zon?
Dat je huid herinnert
hoe warmte van kou won.
Voor het huis op een bankje
met je ogen dicht
tot in je diepste vezels
door weldaad verlicht.
Ken je dat verlangen
dat verlangen naar de zon?
Ik had er veel voor over
dat de lente vast begon.
(februari 2022)
Er was eens een zwaan
die ging met pensioen
een nieuwe start in Parijs
daar was het haar om te doen.
Ze had haar levenspartner verloren
alleen zijn was niets voor haar
daar in de stad van de liefde
hoopte ze op een weduwnaar.
Ze vloog, wandelde en liep
op haar gemak door ‘t land
poetste onderwijl haar veren
speurend naar vuil en zand.
Tot op een dag een automobilist
een appje beantwoorden moest
hij zeilde langzaam naar het midden
de tegenligger toeterde woest.
Ze weken beide uit
gingen rakelings langs elkaar
ze belandden in sloot en berm
kregen een file voor mekaar.
Een nieuwsbericht meldde al snel
het oponthoud dat was ontstaan
gelukkig waren er geen slachtoffers
slechts een dode zwaan.
Alleen de wind huilde om het leed
besloot flink uit te razen
poogde een wolk van glanzende veren
nog naar Parijs te blazen.
(januari 2022)
Niemand herdacht jouw leven
op tv, in boek of krant
alleen zij die jou kenden
door verdriet overmand.
Je viel niet op, stak er niet boven uit
en toch was je onmisbaar
als één van de zovelen
raakte jij menig snaar.
Je gaf en kreeg liefde
voedde trouw kinderen op
was een goede vriend(in) of buur
kende dalen, liever een top.
Je was een heel gewoon mens
daarom niet minder bijzonder
een held(in) in het alledaagse
een onopvallend wonder.
(2021)
–Zo aan het einde van het jaar komen de jaaroverzichten voorbij in kranten of op tv. Zo ook die van bekende mensen die dit jaar zijn overleden.
Ik schreef dit gedichtje met in gedachten allen die overleden maar nooit publiekelijk werden herdacht–
Daar gonst, borrelt, bruist het
door de straten van Amsterdam
het zijn wanhoop en hoop
die maakten dat een ieder kwam.
Omdat de aarde niet slechts
bestemd is voor vandaag alleen
laat jong en oud zich horen
één voor allen, allen voor één!
(november 2021)
Vandaag woonde ik met m’n twee zoons en m’n zusje en haar dochter de Klimaatmars in Amsterdam bij. Het was fijn om erbij te zijn! Hopelijk heeft het signaal dat de 40.000 deelnemers hebben gegeven het gewenste resultaat!
Het geeft me een goed gevoel
wanneer jij dezelfde keuzes maakt
bij mijn normen en waarden aanhaakt.
Dat geeft bevestiging
dat mijn kijk de juiste is
niet zomaar de eerste de beste is.
Maar jij kiest soms een andere afslag
die ik stil veroordeel met droge ogen
me tegelijk schaam voor zo weinig inlevingsvermogen.
Of ik nou applaudisseer
of pijnlijk ben geraakt
dit pad lijkt wonderwel voor jou gemaakt.
(2021)
Ik ben zo iemand die vooraf
alle risico’s en gevaren ziet
eerst denkt en dan pas doet
uit angst voor mogelijk verdriet.
Corona schepte daar nog bovenop
een constante waakzaamheid
voor nabijheid en hygiëne
door lastig maar nodig beleid.
Langzaam probeer ik terug te veren
naar een staat van evenwicht
beren zullen er altijd wel zijn
als de pandemie nou maar zwicht.
(september 2021)
Fotobijschrift: Zal er ooit weer een tijd komen waarin we bij het woord corona denken aan een krans van licht rond een zonsverduistering in plaats van aan COVID-19?
Ik heb zomaar zin in huppelen
vandaag voel ik me jong
ik geloof zelfs dat ik net op straat
hardop een liedje zong.
Misschien komt het door de zon
is de vitamine D weer aangevuld
of omdat ik in jouw ogen keek
de pretlichtjes nauwelijks verhuld.
Ik fiets als een veertje
met een lach en dansend haar
vandaag voel ik me zomaar
voor even weer tien jaar.
(2018/2019)
Zijn onder observatie modus
schakelde pas in goedkeurende stand
aan het eind van zijn analyse
lang na het schudden van mijn hand.
In een gesprek over
opleiding, denkbeelden, netwerk, ervaring, prestaties tot zelfs favoriet vakantieland
was ik hoger dan verwacht
op zijn maatschappelijke ladder geland.
De tweede bejegende me
niet met calculerend verstand
herkende slechts mijn vriendelijke blik
en vond mij daarom interessant.
(mei 2021)
Te vroeg word ik wakker
met onderbuikgedachten
relativering slaapt nog
te diep om te verzachten.
Dan vangen plots de vogels aan
met zich druk om iets te maken
opgewonden gekrakeel
doet mijn gedachten staken.
Hoe meer herrie ze maken
des te meer word ik gesust
zij nemen het stokje over
en ik van hun de nachtrust.
(augustus 2021)
Een dromerige denker
een vergeetachtige Truus
ik heb niet als Einstein
een meesterbrein als excuus.
Laatst hoorde ik eindelijk
een veel bevredigender term
ik heb gewoon een rijk innerlijk leven
is waar ik nu mee scherm.
(juli 2021)
Niemendalletjes 