Eén gram weemoed

Van juffen en meesters
naar meneren en mevrouwen
je ziet je nieuwe school tegemoet
met spanning en vertrouwen.

Zoals bij elke mijlpaal
juich ik je toe met blije lach
destijds bij je eerste stapjes
straks bij je laatste schooldag.

Aan elke kilo blijdschap
hangt een grammetje weemoed
ik val je er liever niet mee lastig
want ik weet, zo is het goed.

Om wat was en nooit meer terugkomt
en hoe snel het is gegaan
valt soms achter mijn zonnebril
een stiekeme traan.

(Juni 2019)

Foto: M’n jongste zoon, twaalf jaar geleden. Waar blijft de tijd…

2019-Een gram weemoed-foto4

Handtas

Ik ben geen verzamelaar
behalve in mijn handtas
want je weet maar nooit
misschien komt het nog eens van pas!

Je zult maar onderweg zijn zonder
spiegeltje, kam, kauwgom, zakdoekjes,
haarelastiek, reserve fietslampjes,
zonnebril, petje, zaklamp, twee koekjes.
Pleisters, gaasjes, wondzalf,
paracetamol, plastic (spuug)tasje,
maandverband, schone onderbroek,
afsprakenkaarten, zorgpasje.
Notitieboekje, pen en potlood,
opvouwbaar tasje (oké twee),
vaseline, handcrème, meetlintje,
sleutels, telefoon en portemonnee.

Gezinsleden bespreken mijn tas
soms op licht spottende toon
tot ze onderweg een pleister nodig hebben
of ruimte zoeken voor sleutels, telefoon…

Er kan me veel gestolen worden
maar mijn handtas wil ik niet kwijt.
Anders is het snel gedaan
met mijn (voor de) zekerheid!

(juni 2019)

Exif_JPEG_420

(On)gelovig

Ik geloof in heel veel
niet in een God of goden.
Ik geloof niet in een hemel
of een hel voor de doden.

Er is weinig wat ik zeker weet
zoals dat ik ooit dood zal gaan.
Dat maakt bescheiden, dankbaar
voor dit kostbaar bestaan.

En dat we hier met velen zijn
moeten zorgen voor elkaar.
Als een ketting verbonden
elk medemens onmisbaar.

Ik geloof in mensen- en dierenrechten
in vrijheid en democratie.
In naar je hart luisteren
je hersens gebruiken, in evolutie.

Moraliteit is niet van religie
het zit in alles, ook ongeleerd.
Je vindt het in de moederpoes
die een weeskitten adopteert.

Zo geloof, hoop en lief ik
het ligt niet vast in één boek.
Zonder twijfel geen nieuw inzicht
de houvast soms even zoek.

Je hoeft niet bang te zijn
als je niet gelooft zoals ik doe.
Geen hel of verdoemenis
komt jou dan toe.

(april 2019)

2019-(On)gelovig-foto

Wie is de mol?

Laatst dacht ik een paar dagen
dat ik de puzzel ‘mens’ af had.
Hoe ze denken, waarom ze doen
had een paar karakters goed ingeschat.

Toen speelde ik met mijn familie
‘Wie is de mol’, het bordspel.
Dat varkentje zou ik wel eens even wassen
die familie van mij kende ik nou wel.

Ik beschuldigde m’n zus onterecht
en m’n vader leidde ons om de tuin.
Dat ik m’n eigen familie niet eens doorzag
drong blozend door tot in mijn kruin.

Dus tja, soms begrijp ik mensen wel
maar even zo vaak helemaal niet.
Misschien zijn mensen wel net als uien (?)
en bepalen ze zelf welke lagen je ziet.

(juni 2019)

2019-Wie is de mol-foto

Voorbijgangers

Ze zijn er soms maar even
bij een cursus of in de trein
een kort gesprek, een klik, voelen
dat we vrienden zouden kunnen zijn.

Dan buigt jouw pad weer af
en al ken ik je niet echt
je gaf de dag een nieuwe kleur
de wereld is nog niet zo slecht.

(december 2018)

2019-Voorbijgangers-foto

Fatsoen

De week begon slecht die maandagochtend
voor supermarkt ‘Smaak & Sfeer’.
Twee vrouwen in de rij kregen ruzie
trokken luidkeels tegen elkaar van leer.

Twee wachtenden draaiden hun karretjes bij
staken fluisterend de koppen bij elkaar.
Wat een asociaal mens, zei de man met afschuw
de vrouw beaamde: dat is zonneklaar!

Hij keek misprijzend naar de brunette
zij was meteen begonnen met schelden.
Die andere vrouw had het niet expres gedaan
logisch dat je je dan laat gelden.

En dan die houding, aldus zijn gesprekspartner
zij keek echter naar de vrouw met blond haar.
Die was zogenaamd per ongeluk voorgedrongen
ja, dan maak je het er zelf naar!

De manager kwam erbij om de ruzie te sussen
liet snel twee extra kassa’s open gaan.
De wegen van de toeschouwers scheidden zich
ze keken elkaar nog even samenzwerend aan.

De vrouw kon het niet laten hardop te zeggen:
wij weten tenminste wat fatsoen is!
De man knikte verheugd, schepte er bovenop:
dat is nou precies wat ik tegenwoordig zo mis!

(2019)

2019-Fatsoen-foto

Wasmand

Het meest mysterieuze ding in huis
is bij ons toch wel de wasmand.
Een minuut geleden was hij leeg
nu zomaar vol tot aan de rand.

Draagt er soms iemand driedubbele lagen?
Hoeveel shirts kan één mens tegelijk aan?
O wacht, de jongens zijn gister
van kind naar zwetende puber gegaan!

Tien jaar geleden vond ik het al een berg
dat beeld is nu wel rechtgezet.
Vandaar dat de wasmand ooit gniffelde
you ain’t seen nothing yet!

(Juni 2018)

2018-Wasmand-foto

Los eindje

Ergens in mijn hoofd
bungelt nog per gratie
aan een draadje wat informatie.

Ik hoorde, zag of las iets
achteraf bleek het relevant
terwijl ik vertoefde in niemandsland.

Ik deed twee dingen tegelijk
of lette niet goed op
gaf mezelf al op m’n kop.

Nu ben ik de rode draad
van dat draadje kwijt
controle hervinden kost tijd.

Ik zoek na, vraag rond
hoe fanatiek ik ook mik
vind noppes of een verdwaasde blik.

Uiteindelijk geef ik op
laat m’n schouders zakken
zit geërgerd neer bij de pakken.

Het komt vast terug
wat in nevelen is gehuld
moet ik overlaten aan geduld…

Maar echt, ik HAAT dit
en twijfel beschroomd
ik heb het toch verdorie niet gedroomd?!

(april 2019)

2019-Los eindje-foto

Oorlog

Ik zou willen denken dat als er
oorlog uitbreekt in dit land
ik heldendaden zou verrichten
zou strijden voor de goede kant.

Maar als door mijn moed
m’n kinderen hun moeder verliezen
zou ik daar dan op het
moment suprême voor durven kiezen?

Wat als er geen duidelijke grens
tussen goed en fout is gesteld
niet alle feiten voorhanden zijn
de geschiedenis pas het oordeel velt?

Wat als foute keuzes worden gemaakt
door goede mensen om me heen
doe ik dan met hen mee
of weiger ik en blijf alleen?

Wat blijft er over van principes
als het om leven of dood gaat
als wanhoop en honger hun intrede doen
als nood de rede in de weg staat?

Ik wens vurig dat ik nooit
het antwoord op deze vragen vind
maar als dat wel gebeurt, hoop ik
dat de menselijkheid in mij het wint.

– Ter gelegenheid van 4/5 mei 2019 –

(2019)

– Dit gedicht is gepubliceerd in de Hoogeveensche Courant van vrijdag 3 mei 2019 –
– Dit gedicht is opgenomen in de collectie van Onderduikersmuseum De Duikelaar in Nieuwlande, Drenthe –

2019-Oorlog-foto

Schoolkeuze

De ouder beaamde het volmondig
er is niets mis met het VMBO
maar uiteraard gaat mijn kind
op z’n minst naar de HAVO!

Z’n cijfers zijn dan wel niet top
en dieren zijn het helemaal
maar ergens heeft hij het in zich
stelden ze het kind maar eens centraal…

(mei 2018)

2019-Schoolkeuze-foto 3