Beste wetenschappers,

Het kan toch niet zo zijn
dat cijfertjes ons lot bepalen
dat wetenschap ons van
het juiste pad doet dwalen?

Cijfers zijn immers op zoveel
manieren te interpreteren
stop toch met beweren dat
de uitkomsten ons iets leren!

Jullie zitten maar achter een bureau
allerlei dingen te onderzoeken
en zonder enige praktijkervaring
klinkklare onzin te roepen!

Onderzoeken mag dan een vak zijn
wij gebruiken ons gezond verstand
dat is onmisbaar bij het leggen
van het gewenste verband!

Jullie rapporten lezen we niet eens
die zijn ingewikkeld en van formaat
die zijn ja niet te snappen
zonder universitaire graad!

Wij kiezen zelf wel een rapport
dat we betrouwbaar achten
doen desnoods ons eigen onderzoek
om lastige feiten te verzachten!

Hoogachtend,

Wij van WC-Eend*


(februari 2020)

-Opgedragen aan alle wetenschappers die in heden en verleden al zoveel waardevolle bijdragen hebben geleverd aan onze lichamelijke en psychische gezondheid en algeheel welzijn en aan onze kennis over dieren, natuur, het klimaat, het ontstaan van onze aarde, etc. Mijn oprechte dank daarvoor!-

*Voor de jongere lezers / lezers uit het buitenland: “Wij van Wc-Eend adviseren: Wc-Eend” is een slagzin die werd gebruikt in reclame-uitingen van het product Wc-Eend. Deze werd in 1989 bedacht door Bart Kuiper en Hans van Dijk. De slagzin ging na de reclamecampagne een eigen leven leiden als uitdrukking en wordt nog altijd gebruikt wanneer een ‘deskundige’ advies geeft dat in lijn ligt met zijn eigenbelang.2020-Beste wetenschappers-foto

Huiswerk op muziek

Peinzend sta ik stil
voor jouw kamerdeur.
Zal ik er wat van zeggen
of ben ik dan een zeur?

Volgens jou zou muziek
je concentratie schenken.
Kun je jezelf werkelijk
nog wel horen denken?

En is dat constante geluid
voor je gehoor echt comfortabel?
Zo te horen is het volume
vandaag nog acceptabel…

Voor nu blaas ik de aftocht
loop swingend naar beneden.
Over jouw muzieksmaak
ben ik in elk geval tevreden.

(maart 2020)

2020-Huiswerk op muziek-foto

Blos

Na weken van afstand
zien we elkaar onverwacht
ik koester je gezicht
als je blij naar me lacht.

We wisselen ervaringen uit
over deze intense tijd
natuurlijk op afstand
braaf anderhalve meter wijd.

Over hoe pittig het is
maar noodzakelijk niettemin
het volgen van de regels
heeft overduidelijk zin.

Dat er mensen zijn
die nergens op letten
klakkeloos andermans leven
op het spel zetten.

Gedurende het gesprek
trekken we naar elkaar toe
als spelende kinderen vergeten we
het waarom en het hoe.

Anderhalf wordt een meter
onze stemmen worden zacht
tot we in haar ogen zien
hoe ze ons veracht.

Ze fietst ons voorbij
haar gezicht spreekt boekdelen;
er zijn altijd enkelen
die het verpesten voor velen…

(april 2020)

2020-Blos-foto

Bubbel

Vandaag heb ik het nodig
me naar binnen te richten.
Ons huis is nu de hele wereld
geen corona vergezichten.

Een spelletje, film of boek
alsof het leven onveranderd is.
Samen monopoly spelen
opgaan in gekissebis.

Morgen stel ik me open
voor nieuws, leed, protocol.
Vergeef me mijn bubbel
zo houd ik het vol.

(maart 2020)

2020-Bubbel-foto

Coronavirus

Antwoorden roepen vragen op
niemand kan alles precies weten
we zijn geen pandemie gewend
beste stuurlui die het beter weten.

Ik word steeds meer afgeleid door
elk brokje nieuws dat verschijnt
langzaam word ik meegesleurd
dagelijkse gewoonten ondermijnd.

Goedbedoelde adviezen
vormen ondeskundig drijfzand
waar ik, onwetende leek
onbedoeld soms in beland.

Ik huiver om wat een virus
kan aanrichten in een land
paniek of onverschilligheid
bedreigen het gezond verstand.

Hoopvol klamp ik me vast aan
saamhorigheid en deskundigheid
laten we daarmee de geschiedenis schrijven
van een uitzonderlijke tijd.

(maart 2020)

-Dit gedicht is afgedrukt in de Hoogeveensche Courant van maandag 16 maart 2020-
-Dit gedicht is gepubliceerd op http://www.virusverhalen.nl onder de titel ‘Langzaam word ik meegesleurd’ in licht gewijzigde vorm op 23 maart 2020-

Illustratie: De (enige, echte) officiële maatregelen die gelden sinds gister, 12 maart 2020.

2020-Corona-foto

Pols

Je weet de laatste tijd zo goed
hoe anderen moeten leven.
Aarzelt niet hun keuzes
een sneer na te geven.

In jouw eigen leven
sijpelt steeds meer chaos.
De balans langzaam gegijzeld
je dwaalt in je eigen bos.

Met welke woorden word ik
achter mijn rug om bedeeld?
Moet ik wel energie steken
in iemand die zo hard oordeelt?

Dan zie ik, een paar tellen maar
je pols onder je mouw vandaan.
Hij is dun, wit, trilt even
voor je verder kunt gaan.

Ik hoor je woorden niet
ontroering, compassie vloeit.
Je bent ook maar een mens
die met gegeven riemen roeit.

Als ik slecht in m’n vel zit
ben ik ook niet op m’n best.
Je verdient nu mijn medeleven
geen stille vriendschapstest.

Je ratelt nog steeds door
hebt denk ik niets gemerkt.
Ik voel me wat lichter
door begrip voor jou en mij gesterkt.

(april 2019)

-Dit gedicht is geplaatst in de gedichtenbundel ‘Gezien – Gedichten rondom geliefd zijn & verbondenheid’ (2020), voortkomend uit de jaarlijkse gedichtenwedstrijd van Stichting UItJeErvaring-

2020-Pols-foto

Over grenzen

Om me heen ken ik mensen
die de goedheid zelve zijn
en je hebt ook mensen
die blind zijn voor elke grenslijn.

Die opzettelijk of per ongeluk
als een olifant in een porseleinkast
over anderen heen denderen
geen oog hebben voor hun last.

Soms wens ik dat zo’n olifant opkijkt
naar een vliegtuig dat hoog zweeft
met een spandoek ‘karma is a bitch’
en plots een stijve nek heeft.

Gewoon een paar dagen maar
gaar koken in het eigen sop.
Of het kwartje zal vallen?
Velen hebben een bord voor hun kop…

Nou vooruit dan, zelfde vliegtuig
spandoek met vreedzame remedie:
‘Van nature assertief en pittig?
Tijd voor een cursus empathie!’

(januari 2020)

-Opgedragen aan een ieder die ooit leed onder een ‘olifant’ en te verstaan kreeg de oplossing bij zichzelf te zoeken, zoals: je moet assertiever worden, of: volg een SOVA-training… In het bijzonder opgedragen aan A. die vandaag een lastig gesprek met een ‘olifant’ voor de boeg heeft-

2020-Over grenzen-foto

Uitslapen

Een gat in de dag slapen
hoe moet dat ook al weer?
Ergens ben ik die kunst verloren
ik weet niet precies wanneer.

Was het na de komst van kinderen
waardoor ik nooit meer helemaal uit sta?
Of hekelt veroudering tijdverspilling
wil moeder natuur dat ik opsta?

Ik probeer nog wat te doezelen
chaotische dromen dienen zich aan.
Bij het ontwaken denk ik verdwaasd
ik had beter meteen kunnen opstaan.

(december 2019)

2020-Uitslapen-foto

Klok terugdraaien

Je beseft het soms pas
als het voorbij is.
We leefden het goud
ineens is het flink mis.

Mag ik terug naar gister
en mosteren over klein leed
alsof dat er werkelijk
ook maar een snars toe deed.

(4 februari 2020)

– Ter herinnering aan 4 februari 2011, de dag waarop we hoorden dat onze oudste zoon (destijds 7 jaar) kanker had –
– Opgedragen aan een ieder die ooit een dag beleefde waarop alles ingrijpend anders werd – 

2019-Klok terugdraaien-foto

Echtelijke ruzie

Juist jij zou beter moeten weten
ken je me eigenlijk wel echt?
Hoe kun je dit nou zeggen, denken
of ken ik jou zo slecht?

Harde woorden vallen
pijnlijk om te incasseren.
We komen er niet uit
gaan over tot negeren.

Blikken die elkaar anders
aflezen, koesteren, kruisen
nu naar de vloer gericht
waar bittere gedachten huizen.

De eerste woede zakt
het effect van kilte treedt in.
Ik begin te twijfelen
heeft volhouden nog zin?

In jouw houding kruipt leegte
ook al ben je nog boos.
Trots beperkt onze woorden
de goede wil is broos.

Ik overdenk jouw logica
die vandaag niet de mijne is.
Had jij misschien een punt
had ik het toch een beetje mis?

Een voorzichtige toenadering
excuses voor een stukje twist.
Ik lees in je ogen
dat je mij ook mist.

Ego’s opzij, begrip erbij
omdat je samen verder moet.
Een stevige knuffel, een kus
we maken het weer goed.

De neuzen wijzen vooruit
ogen naar ogen gericht.
Wat haat ik het om jou te haten
gelukkig zien we het licht.

We zijn er nog wat stil van
moe van het verachten.
Hopelijk laat de volgende ruzie
nog lang op zich wachten.

(2018)

2020-Echtelijke ruzie-foto