Coronavirus

Antwoorden roepen vragen op
niemand kan alles precies weten
we zijn geen pandemie gewend
beste stuurlui die het beter weten.

Ik word steeds meer afgeleid door
elk brokje nieuws dat verschijnt
langzaam word ik meegesleurd
dagelijkse gewoonten ondermijnd.

Goedbedoelde adviezen
vormen ondeskundig drijfzand
waar ik, onwetende leek
onbedoeld soms in beland.

Ik huiver om wat een virus
kan aanrichten in een land
paniek of onverschilligheid
bedreigen het gezond verstand.

Hoopvol klamp ik me vast aan
saamhorigheid en deskundigheid
laten we daarmee de geschiedenis schrijven
van een uitzonderlijke tijd.

(maart 2020)

-Dit gedicht is afgedrukt in de Hoogeveensche Courant van maandag 16 maart 2020-
-Dit gedicht is gepubliceerd op http://www.virusverhalen.nl onder de titel ‘Langzaam word ik meegesleurd’ in licht gewijzigde vorm op 23 maart 2020-

Illustratie: De (enige, echte) officiële maatregelen die gelden sinds gister, 12 maart 2020.

2020-Corona-foto

Pols

Je weet de laatste tijd zo goed
hoe anderen moeten leven.
Aarzelt niet hun keuzes
een sneer na te geven.

In jouw eigen leven
sijpelt steeds meer chaos.
De balans langzaam gegijzeld
je dwaalt in je eigen bos.

Met welke woorden word ik
achter mijn rug om bedeeld?
Moet ik wel energie steken
in iemand die zo hard oordeelt?

Dan zie ik, een paar tellen maar
je pols onder je mouw vandaan.
Hij is dun, wit, trilt even
voor je verder kunt gaan.

Ik hoor je woorden niet
ontroering, compassie vloeit.
Je bent ook maar een mens
die met gegeven riemen roeit.

Als ik slecht in m’n vel zit
ben ik ook niet op m’n best.
Je verdient nu mijn medeleven
geen stille vriendschapstest.

Je ratelt nog steeds door
hebt denk ik niets gemerkt.
Ik voel me wat lichter
door begrip voor jou en mij gesterkt.

(april 2019)

-Dit gedicht is geplaatst in de gedichtenbundel ‘Gezien – Gedichten rondom geliefd zijn & verbondenheid’ (2020), voortkomend uit de jaarlijkse gedichtenwedstrijd van Stichting UItJeErvaring-

2020-Pols-foto

Over grenzen

Om me heen ken ik mensen
die de goedheid zelve zijn
en je hebt ook mensen
die blind zijn voor elke grenslijn.

Die opzettelijk of per ongeluk
als een olifant in een porseleinkast
over anderen heen denderen
geen oog hebben voor hun last.

Soms wens ik dat zo’n olifant opkijkt
naar een vliegtuig dat hoog zweeft
met een spandoek ‘karma is a bitch’
en plots een stijve nek heeft.

Gewoon een paar dagen maar
gaar koken in het eigen sop.
Of het kwartje zal vallen?
Velen hebben een bord voor hun kop…

Nou vooruit dan, zelfde vliegtuig
spandoek met vreedzame remedie:
‘Van nature assertief en pittig?
Tijd voor een cursus empathie!’

(januari 2020)

-Opgedragen aan een ieder die ooit leed onder een ‘olifant’ en te verstaan kreeg de oplossing bij zichzelf te zoeken, zoals: je moet assertiever worden, of: volg een SOVA-training… In het bijzonder opgedragen aan A. die vandaag een lastig gesprek met een ‘olifant’ voor de boeg heeft-

2020-Over grenzen-foto

Uitslapen

Een gat in de dag slapen
hoe moet dat ook al weer?
Ergens ben ik die kunst verloren
ik weet niet precies wanneer.

Was het na de komst van kinderen
waardoor ik nooit meer helemaal uit sta?
Of hekelt veroudering tijdverspilling
wil moeder natuur dat ik opsta?

Ik probeer nog wat te doezelen
chaotische dromen dienen zich aan.
Bij het ontwaken denk ik verdwaasd
ik had beter meteen kunnen opstaan.

(december 2019)

2020-Uitslapen-foto

Klok terugdraaien

Je beseft het soms pas
als het voorbij is.
We leefden het goud
ineens is het flink mis.

Mag ik terug naar gister
en mosteren over klein leed
alsof dat er werkelijk
ook maar een snars toe deed.

(4 februari 2020)

– Ter herinnering aan 4 februari 2011, de dag waarop we hoorden dat onze oudste zoon (destijds 7 jaar) kanker had –
– Opgedragen aan een ieder die ooit een dag beleefde waarop alles ingrijpend anders werd –

2019-Klok terugdraaien-foto

Echtelijke ruzie

Juist jij zou beter moeten weten
ken je me eigenlijk wel echt?
Hoe kun je dit nou zeggen, denken
of ken ik jou zo slecht?

Harde woorden vallen
pijnlijk om te incasseren.
We komen er niet uit
gaan over tot negeren.

Blikken die elkaar anders
aflezen, koesteren, kruisen
nu naar de vloer gericht
waar bittere gedachten huizen.

De eerste woede zakt
het effect van kilte treedt in.
Ik begin te twijfelen
heeft volhouden nog zin?

In jouw houding kruipt leegte
ook al ben je nog boos.
Trots beperkt onze woorden
de goede wil is broos.

Ik overdenk jouw logica
die vandaag niet de mijne is.
Had jij misschien een punt
had ik het toch een beetje mis?

Een voorzichtige toenadering
excuses voor een stukje twist.
Ik lees in je ogen
dat je mij ook mist.

Ego’s opzij, begrip erbij
omdat je samen verder moet.
Een stevige knuffel, een kus
we maken het weer goed.

De neuzen wijzen vooruit
ogen naar ogen gericht.
Wat haat ik het om jou te haten
gelukkig zien we het licht.

We zijn er nog wat stil van
moe van het verachten.
Hopelijk laat de volgende ruzie
nog lang op zich wachten.

(2018)

2020-Echtelijke ruzie-foto

Gesprek tussen twee moeders (met jonge kinderen erbij)

Nou vertel, zei moeder één tijdens de thee
hoe is jullie vakantie vorige week verlopen?
Moeder twee wilde graag haar ei kwijt
maar zag dat haar kind kwam aangeslopen.

BOEH, hij dook recht voor haar op
ze schrok en gilde zoals dat hoort.
Wilde daarna haar verhaal vervolgen
waar was ik? en vertelde snel voort.

Halverwege hoorden ze een luide brul
kind twee kwam huilend op het toneel.
M’n vinger zat tussen de DEUHEUR
troost en natte doekjes vielen hem ten deel.

De rust was eindelijk wedergekeerd
het gespreksonderwerp totaal vergeten.
Dus vroeg moeder twee aan één
heb jij al in dat nieuwe restaurant gegeten?

Ja, nou daar zeg je me wat, zei moeder één
haar blik beloofde een spannend verhaal.
Wacht even hoor, moeder twee spitste haar oren
volgens mij gaan ze met de koektrommel aan de haal…

(december 2019)

2020-Gesprek tussen twee moeders-foto

Eerste indruk

Ik ontmoette haar voor het eerst
voelde meteen een weerzin.
Ze had zo’n andere manier van doen
goed contact zat er vast niet in.

Het bleek niet het hele verhaal
ook zij had zo haar voordelen.
De eerste indruk bleek vooral
een spiegel van m’n vooroordelen.

(januari 2020)

2020-Eerste indruk-foto

In de mode

Ik liep altijd uit de pas
of er hopeloos achteraan.
Nu is het met mijn gebrek
aan modegevoel gedaan.

Uit is ‘shop till you drop’
het klimaat wil deze kledingcode:
koop minder en draag het af!
Zo raak ik eindelijk in de mode…

(december 2019)

-Dit gedicht werd geplaatst in het tijdschrift ‘Genoeg’, in de lezersrubriek van het zomernummer van 2020. Het maakte deel uit van een reactie op het artikel ‘Modebewust’ dat verscheen in het winternummer van 2019/2020.-

2020-In de mode-foto

– P.s. De oplettende lezer heeft het wellicht gezien: het adres van mijn gedichtenblog is veranderd in http://www.niemendalletjes.blog. Ik ben overgegaan naar een betaalde site binnen WordPress, met een eigen domeinnaam. Dus geen reclame meer!
De lezers die mijn oude website via mail volgden, zijn automatisch volger van de nieuwe website geworden. Wie het oude adres intikt op de adresbalk van een internetbrowser (www.niemendalletje.wordpress.com) wordt vanzelf doorgestuurd naar de nieuwe site.
Na lang wikken en wegen over een eventuele andere naam heb ik toch besloten om de oude naam aan te houden; wel in het meervoud (Niemendalletjes i.p.v. Niemendalletje). De s wilde ik er eigenlijk vanaf het begin al achter, maar die naam was bij de gratis websites van WordPress al bezet 😉
Wederom veel leesplezier gewenst! –

Fijne mensen

Er zijn mensen…

die oprecht willen weten
hoe het met je gaat
die vragen naar triomf en smart
dat in een leven bestaat.

die soms uit het oog zijn
maar nooit uit het hart
die van zich laten horen
als het lot je leven tart.

die met een lach naar je kijken
altijd blij zijn je te zien
die je zwaktes kennen
toch het goede blijven zien.

die je het gevoel geven
ik kan de wereld aan
die een vaste bodem vormen
onder je teer bestaan.

(2019)

– Lieve lezers, ik wens jullie goede en veilige feestdagen en voor 2020 fijne mensen in jullie leven! –

2019-Fijne mensen-foto