In een verlaten bus wachten
m’n zoon en ik op de chauffeur
het begint frisser te worden
met de ondergaande zon
en ik denk terug aan jou
de jongen op het grauwe station
Ik zag je staan bij een prullenbak
op de drempel van een fastfoodrestaurant
stiekem restjes drinken verzamelend
cola, sinas, milkshake, alles door elkaar
je zag eruit alsof je mijn zoon kon zijn
geen vreemdeling, geen gevaar
Je was een van de vele zwervers
was die vieze matras van jou
die we achter een bosje zagen
hoe ben je hier toch beland
ben je ongewenst, uitgekotst
of is je leven nu al uit verband
(2023/2025)
-Twee jaar geleden, tijdens een treinreis met m’n jongste zoon langs diverse Duitse steden-

Heel goed getroffen Hilde, idd hoe zo een jong leven soms al verwoest lijkt!
LikeLike
Dankjewel Ineke! Nou inderdaad, heel tragisch.
LikeLike